تاثير آموزش سبك زندگي بر كيفيت زندگي مبتلايان به بيماري ايسكمي قلبي

مقدمه: بيماري هاي ايسكميك قلبي، مهمترين علت مرگ و مير در سراسر جهان مي باشند كه بر روي كيفيت زندگي بيماران مبتلا تاثير مي گذارند. در ايران نيز بيماري هاي ايسكميك قلبي، اولين علت مرگ و مير در افراد بالاتر از 35 سال مي باشد. هدف اصلي پژوهش حاضر، بررسي تاثير آموزش سبك زندگي  بركيفيت زندگي بيماران مبتلا به بيماري هاي ايسكميك قلبي مي باشد. روش بررسي: اين مطالعه به روش نيمه‌تجربي با استفاده از طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون و با گروه‌هاي آزمايش و كنترل صورت پذيرفت. جامعه ي آماري شامل كليه بيماران مبتلا به  ايسكميك قلبي بستري در بخش CCU بيمارستان علي ابن ابيطالب (ع) رفسنجان در سال 1398 بود.  حجم نمونه 30 نفر در هر گروه مشخص گرديدجهت جمع آوري اطلاعات  از پرسشنامه ي سه قسمتي (اطلاعات جمعيت شناختي، پرسشنامه ي كيفيت زتدگي  فرانس و پاورس(۱۹۹۹) و پرسشنامه ي مينه سوتا MLHFQ) استفاده شد. ابتدا بصورت پيش ازمون از هر دو گروه آزمايش و كنترل پرسشنامه هاي مذكور  تكميل ،سپس به گروه آزمايش ۵جلسه ۴۵دقيقه ي  آموزش داده شد وبعد از دو هفته مجددا ازهر دو گروه با استفاده از همان پرسشنامه ها پس آزمون گرفته شد. اطلاعات پس از جمع آوري توسط نرم افزار SPSS تحت نسخه ۲۱آناليز شد. و ازآزمون هاي كولموگروف- اسميرونوف، T مستقل، و تحليل كواريانس استفاده گرديد. يافته‌ها: ميانگين سني افراد نمونه 12.81±59.73 سال و ميانگين مدت ابتلا به بيماري كرونروي 2598.50±1953.38 روز بود. نتايج نشان داد، بعد از مداخله نمرات مربوط به كيفيت زندگي فرانس و پاورس از ميانگين 18.8به 21.19افزايش و همچنين ميانگين نمره كيفيت زندگي مينه سوتا از 26.68 به 23.52 كاهش پيدا نمودكه نشانه بهبود شاخص مذكور مي باشد. نتيجه گيري: يافته هاي مطالعه ي حاضر نشان داد تلاش هاي مداخله اي در راستاي بهبود كيفيت زندگي در بيماران ايسكمي قلبي، مهم و ضروري مي باشد. جهت ارتقاي كيفيت زندگي و نهايتا كنترل بيماري قلبي، بكار گيري برنامه آموزشي كه در اين مطالعه طراحي و به كار گرفته شده است، به عنوان يك الگو توصيه مي شود.