كيفيت زندگي شهري در شهر اصفهان: اولويت‌ها و مضامين برسازنده

كيفيت زندگي شهري، مفهومي (سازه‌اي) پيچيده، پويا و چندبعدي و متكي به شاخص‌هاي ذهني (كيفي) و عيني (كمي) است. درون‌مايۀ اصلي كيفيت زندگي شهري، تأمين و ارضاي نيازهاي مادي و معنوي انسان به‌طور توأمان است. با توجه به اهميت سازۀ كيفيت زندگي شهري در سياست‌گذاري محلي در كلان‌شهرها، اين پژوهش در شهر اصفهان با هدف تعيين اولويت‌هاي ابعاد كيفيت زندگي و همچنين شناسايي مؤلفه‌هاي برسازندۀ هركدام از ابعاد، از ديدگاه شهروندان طراحي و اجرا شد. جامعۀ آماري اين مطالعه كه به شيوۀ پيمايش انجام شده است، 1806 نفر از شهروندان 15 تا 65 سال شهر اصفهان‌اند كه با بهره‌گيري از نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي، انتخاب شدند. داده‌هاي كمي و كيفي اين مطالعه به ترتيب با تكنيك تحليل خوشه‌اي و تحليل مضمون، تحليل و دسته‌بندي شدند. نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد شهروندان اصفهاني ابعاد هفده‌گانۀ كيفيت زندگي را در پنج سطح زيستي، فرهنگي، آموزشي، مدني و مدرن متمايز مي‌كنند. در اولين سطح كه بعد زيستي ناميده مي‌شود، مهم‌ترين اولويت‌هاي شهروندان اصفهاني به ترتيب شغل و درآمد، مسكن، سلامت و بهداشت، ايمني و امنيت و كيفيت آب و هواست. همچنين شهروندان شركت‌كننده‌ در اين مطالعه، كيفيت زندگي شهري را در اصفهان در قالب سه مضمون فراگير مطلوبيت شهر (تميز، زيبا و چشم‌نواز، روشن، ايمن، امن، گذرهاي سالم و هموار، زيرساخت‌هاي شهري سالم، ناوگان حمل‌ونقل ارزان، تميز، خلوت، منظم و نو و واجد امكانات محله‌اي، تعاملات اجتماعي گرم و صميميانه)، تمهيدات شهر (تسهيل تمليك و تأمين مسكن، ترغيب به گردشگري، تقويت آداب فرهنگي، نوسازي) و تهديدات شهر (مخاطرات شغلي و درآمدي، ناهنجاري‌هاي فرهنگي، ساختمان‌هاي متراكم و مرتفع، ازدحام، مهاجرپذيري، بحران آب، بيماري‌ها، آلودگي‌ها، مخاطرات صنعت، زوال فرهنگ بومي و ميراث فرهنگي، مديريت ناكارآمد و ترافيك) درك مي‌كنند.