بررسي ميزان تعارض كار-خانواده، تاب آوري و ترك شغل پرستاران شاغل در بيمارستان نظامي شهر بيرجند در دوران همه گيري كوويد19

مقدمه و هدف: اپيدمي كرونا به عاملي نگران‌كننده براي كادر درمان، به‌خصوص پرستاران تبديل شده است. با وجود اپيدمي كرونا، فشار كاري پرستاران افزايش يافته است كه خود مي تواند باعث تعارض كار-خانواده، كاهش تاب آوري و به‌دنبال آن، ترك شغل در اين قشر شود. هدف از انجام اين مطالعه بررسي ميزان تعارض كار-خانواده، ترك شغل و تاب‌آوري پرستاران بود. روش كار: اين مطالعه‌ي توصيفي‌مقطعي در سال 1400 تا 1401، روي 90 نفر از پرستاران شاغل در بيمارستان نظامي شهر بيرجند انجام شد. پرستاران بر اساس داده هاي سرشماري و معيارهاي ورود به مطالعه انتخاب شدند. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌ي اطلاعات دموگرافيك، پرسشنامه هاي تعارض كار-خانواده كارلسون، ترك خدمت كيم و تاب آوري كانر كونور و ديويدسون بود. تجزيه ‌وتحليل اطلاعات با استفاده از نرم‌افزار SPSS.V21 و با استفاده از شاخص هاي ميانگين، انحراف معيار، توزيع فراواني نسبي و مطلق و آزمون هاي آماري كولموگروف‌اسميرنوف، من‌ويتني و هم‌بستگي اسپيرمن صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بيش از نيمي از شركت‌كنندگان مرد (53.3 درصد) و بيشترشان متأهل (87.8 درصد) بودند. ميانگين نمره‌ي تعارض كار-خانواده 9.14 ± 41.22 (متوسط رو به پايين)، ترك شغل 11.2 ± 38.86 (در حد متوسط) و تاب آوري 12.02 ± 74.7 (در حد بالا) بود. نتايج آزمون من‌ويتني‌يو نشان داد كه ترك خدمت در جنس مذكر، افراد مجرد و افراد ساكن حومه ي شهر بيشتر و تاب آوري در جنس مذكر، افراد ساكن شهر و سن بالاتر، بيشتر است. نتيجه‌گيري: در طول شيوع ويروس كرونا، پرستاران شاغل در اين بيمارستان سطوح متوسطي از تعارض كار و خانواده و سطوح بالايي از تاب‌آوري را تجربه كردند كه اين نتايج مي تواند زمينه‌ساز شروع مطالعات بيشتر و تشكيل كارگاه هاي آموزشي در اين زمينه باشد.