تأثير تمرين اينتروال شديد در مقايسه با تمرين هوازي با شدت متوسط طي يك دوره رژيم غذايي كتوژنيك بر اشتها، هورمون هاي اشتها و تركيب بدني زنان داراي اضافه وزن و چاق

مقدمه و هدف: ورزش و رژيم غذايي دو مداخله‌ي اصلي براي كنترل چاقي هستند. هدف مطالعه‌ي حاضر بررسي تأثير تمرين اينتروال شديد طي رژيم كتوژنيك (HIIT-KD) و تمرين هوازي مداوم با شدت متوسط طي رژيم كتوژنيك (MICT-KD) بر اشتها و هورمون هاي اشتها و تركيب بدني زنان داراي اضافه‌وزن و چاق بود.روش كار: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌تجربي است. 36  زن غيرفعال داراي اضافه‌وزن يا چاق در مطالعه شركت كردند و به‌طور تصادفي، به سه گروه رژيم غذايي كتوژنيك (KD)، MICT-KD و HIIT-KD تقسيم شدند. گروه هاي تمريني به مدت شش هفته و هر هفته، سه جلسه تمرين دويدن به‌صورت اينتروال با شدت 85 تا 95 درصد ضربان قلب بيشينه و مداوم  با شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب بيشينه همراه با پيروي از رژيم كتوژيك انجام دادند. براي اندازه گيري هورمون ها، خون گيري ناشتا در قبل و بعد از مداخله انجام شد. تركيب بدني با روش بيوايمپدنس الكتريكي و اشتها با مقياس آنالوگ بصري اندازه گيري شد. از آزمون ANOVA دوراهه‌ي تركيبي به همراه آزمون تعقيبي بونفروني براي آناليز آماري استفاده شد.يافته‌ها: در سطح سرمي لپتين، گرلين آسيل‌دار، نسبت لپتين به گرلين بين سه گروه تفاوت معني داري مشاهده نشد (0.05 P). احساس گرسنگي، سيري و ميزان سيري بين سه گروه تفاوت معني داري نداشت (0.05 P). تمايل به خوردن غذا در گروه MICT-KD نسبت به ديگر گروه ها كاهش معني داري نشان داد (0.001=P). وزن بدن، درصد چربي بدن، آب بدن و حجم عضلات بين گروه ها تفاوت معني داري نداشت (0.05 P).نتيجه‌گيري: بين دو نوع تمرين طي رژيم كتوژنيك، تفاوتي در هورمون هاي اشتها و تركيب بدني در زنان داراي اضافه‌وزن يا چاق وجود نداشت. همچنين، هر دو نوع تمرين طي رژيم كتوژنيك هيچ‌گونه برتري نسبت به رژيم كتوژنيك به‌تنهايي نداشتند. تمايل به خوردن در گروه MICT-KD نسبت به دو گروه ديگر كاهش يافته بود.