ارزيابي روند توسعۀ فيزيكي نواحي سكونتگاهي با استفاده از تصاوير ماهواره‌اي مطالعۀ موردي: شهر هنديجان

روند افزايشي جمعيت سبب شده تا در طي سال‌‌هاي اخير، شهرها با توسعۀ فيزيكي قابل‌توجهي مواجه باشند. در بسياري از شهرها، توسعۀ فيزيكي بدون برنامه با تشديد تخريب زيست‌‌محيطي و وقوع مخاطرات محيطي همراه بوده است. يكي از مناطقي كه در طي سال‌‌هاي اخير با توسعۀ فيزيكي زيادي مواجه شده است، شهر هنديجان در استان خوزستان است. براين‌اساس، در اين پژوهش به ارزيابي روند توسعۀ نواحي سكونتگاهي اين شهر پرداخته شده است. در اين پژوهش از تصاوير ماهوارۀ لندست، مدل رقومي ارتفاعي 30 متر و لايه‌‌هاي اطلاعاتي مختلف به‌‌عنوان مهم‌‌ترين داده‌‌هاي تحقيق استفاده شده است. ابزارهاي مورد استفاده در تحقيق شامل ArcGIS (به‌‌منظور تهيۀ نقشه‌‌هاي مورد نظر)، ENVI (به‌‌منظور پردازش تصاوير ماهواره‌‌اي و تهيۀ نقشه‌‌هاي كاربري اراضي) و IDRISI (به‌منظور اجراي مدل LCM) بوده است. همچنين مهم‌‌ترين مدل مورد استفاده در تحقيق، مدلLCM  بوده است كه به‌‌منظور ارزيابي روند مكاني تغييرات كاربري اراضي از آن استفاده شده است. نتايج حاصل از اين تحقيق نشان داده است وسعت نواحي سكونتگاهي شهر هنديجان در طي دورۀ زماني 30 ساله حدود 1.6 كيلومترمربع افزايش داشته است. نتايج ارزيابي تغييرات كاربري‌‌هاي اراضي در منطقه نشان داده است كه در طي دورۀ زماني 30 ساله، 1.15 كيلومترمربع از اراضي باير، 0.4 كيلومترمربع از اراضي كشاورزي و 0.05 كيلومترمربع از باغات به، به سكونتگاه تبديل شده است. همچنين نتايج ارزيابي روند مكاني تغييرات نشان داده است كه بيشترين ميزان توسعۀ نواحي سكونتگاهي مربوط به مناطق شمالي محدودۀ شهري هنديجان بوده است.