مشاركت مردمي در بهسازي محيط‌‌هاي روستايي با مهاجرت معكوس مطالعۀ موردي: روستاي مهرآباد شهرستان اردستان

براي ايجاد توسعۀ متوازن و پايدار، بررسي شرايط زيست و زندگي توأم با آرامش و رفاه چه در شهرها و چه در روستاها، مي‌‌تواند اهميت ويژه‌‌اي داشته باشد. هدف اين پژوهش مطالعۀ مشاركت مردمي در بهسازي محيط‌‌هاي روستايي است. زمينۀ اين مطالعه، بررسي اثرگذاري مهاجرت معكوس بر بهسازي محيط‌‌هاي روستايي است. روش پژوهش گرندد تئوري است. داده‌هاي حاصل مصاحبۀ نيمه‌ساخت‌‌يافته با 15 نفر از افراد مطلع اعم از شوراي روستا، معتمدان و خيّران روستا، مديران مدرسه در روستاي مهرآباد شهرستان اردستان است. طريقۀ انتخاب، هدفمند و دردسترس و تعيين تعداد آن‌ها رسيدن به مرحلۀ اشباع است. دو مدل پارادايمي محوري «تغييرات بافتاري-ساختاري» و «مهاجرت معكوس سالمندانه»، به‌عنوان دو پديدۀ محوري انتخاب شدند. پارادايم انتخابي اين پژوهش، «آبادسازي مشاركتي» است. منظور از آبادسازي مشاركتي، درك و تجربۀ زيستۀ مشاركت‌‌كنندگان از بهسازي روستا و نقاط مثبت پديدۀ مهاجرت معكوس است. احساس تعلق‌خاطر به روستا و انتخاب نفع‌‌گرايانه و انتفاعي از عمده‌‌ترين شرايط علّي در پديدۀ آبادسازي مشاركتي به‌شمار مي‌‌رود. انجام حمايت‌‌هاي دولتي و اختصاص وام‌‌هاي با نرخ سود كم، شرايط مداخله‌‌گر در اين پديده به‌‌حساب مي‌‌آيد. به‌‌زعم مشاركت‌‌كنندگان با شفاف‌‌سازي مبالغ مالي مشاركتي و همچنين با قدرداني و تشكر و برجسته‌كردن افراد مشاركت‌‌كننده از طريق شبكه‌‌هاي مجازي روستا، مي‌‌توان بر كمّيت و كيفيت مشاركت در بهسازي روستا افزود. روستائيان ديد مثبتي نسبت‌به مهاجرت معكوس و مشاركت‌‌هاي مردمي اين مهاجرت‌‌ها دارند. به‌زعم آن‌ها، بهسازي در روستاها با افزايش جمعيت و افزايش مشاركت‌‌هاي مردمي چه ازنظر مالي، چه غيرمالي و همچنين جلب حمايت‌‌هاي دولتي صورت مي‌‌گيرد.