شناسايي و گروه‌بندي ريسك‌هاي احداث واحدهاي صنعتي به‌وسيله روش دلفي و شبكه عصبي مصنوعي خودسازمانده مطالعه موردي: احداث كارخانه تراورس

يكي از اركان اصلي توسعه اشتغال و كسب‌وكار در هر كشور واحدهاي صنعتي آن كشور هستند. موفقيت در احداث واحدهاي صنعتي به سازوكارها و عوامل ديگري ازجمله شناسايي و ارزيابي ريسك‌ آن‌ها بستگي دارد. از اين‌رو در پژوهش حاضر روشي ارائه‌ شده تا بتواند الگويي را مبتني بر شبكه عصبي براي دسته‌بندي و ارزش‌گذاري ريسك‌هاي احداث كارخانه تراورس با نگرش بومي‌سازي فناوري‌ها ارائه كند. براي اين منظور جهت شناسايي ريسك‌ها با استفاده از روش دلفي با كمك خبرگان و اساتيد دانشگاه در 3 سطح از 40 ريسك مورد بررسي 21 ريسك انتخاب شد. سپس با توجه به نظر خبرگان، اساتيد و مصاحبه‌هاي عوامل اجرايي ساخت كارخانه تراورس تمامي عوامل ريسك در مورد احتمال وقوع و شدت تأثير ريسك از صفر تا 10 امتيازدهي شد. سپس با بهره‌گيري از شبكه عصبي خودسازمانده كوهونن در برنامه نرم‌افزاري MATLAB ريسك‌ها گروه‌بندي شدند. نتايج خروجي شبكه عصبي نشان مي‌دهد عوامل ريسك‌ در 5 گروه طبقه‌بندي مي‌شوند كه مهمترين ريسك نبود تجربه مشابه پيمانكار است كه بالاترين سطح اهميت را دارد. نكته قابل توجه در اين پژوهش اهميت ريسك‌هاي قرارگرفته در گروه 4 است كه 17 ريسك(بالاي 80 درصد از ريسك‌هاي مورد بررسي) در اين گروه قرار گرفته است. ريسك‌هاي قرارگرفته در گروه 4 از لحاظ ميزان اهميت بين 60 تا 80 درصد اهميت را به خود اختصاص داده كه مي‌توان با طرح و بررسي اين موضوع در احداث واحدهاي صنعتي تازه در كشور ميزان ريسك احداث اين‌گونه واحدهاي صنعتي را در كشور به ميزان زيادي كاهش داد.