ارزيابي آسيب‌پذيري شهري در برابر خطر سيلاب با استفاده از روش بهترين - بدترين مبتني بر GIS

با ادامه روند رشد جمعيت شهري و افزايش تغييرات آب‌وهوايي، در سا‌ل‌هاي آتي افراد بيشتري در برابر حوادث ناشي از تغيير اقليم از جمله سيل قرار بگيرند. در اين پژوهش براي ارزيابي آسيب‌پذيري منطقه 1 شيراز در برابر خطر سيل، روش تصميم‌گيري چندمعياره مبتني بر سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) بكار گرفته شده است. معيارهاي مورد استفاده در اين تحقيق شامل كاربري اراضي، تراكم جمعيت، بافت فرسوده، شيب، شبكه آبراهه و فاصله از پل مي‌باشد. همچنين جهت تركيب نقشه‌هاي معيار و توليد وزن اوليه آن‌ها، روش بهترين-بدترين(WLC) تعيين شده است. بر اساس اطلاع نگارنده، تاكنون هيچ مطالعه‌اي به منظور ارزيابي آسيب‌پذيري شهري در برابر خطر سيلاب از روش WLC استفاده نكرده است. در نهايت به كمك ضرب وزن نسبي هر يك معيارها در مقادير آن‌ها، مقدار نهايي هر گزينه محاسبه گرديد. بنابراين گزينه‌هايي كه بيشترين مقدار را داشته باشند، به عنوان مكان‌هايي با آسيب‌پذيري كم‌تر در برابر خطر سيل در نظر گرفته مي‌شوند. وزن‌دهي و رتبه‌بندي معيارها نشان مي‌دهد كه عامل تراكم جمعيت و شبكه آبراهه با 0.453، 0.041 به ترتيب بيشترين و كمترين وزن‌ معيار را در تهيه نقشه‌ي آسيب‌پذيري دارند. نتايج روش بهترين-بدترين با نرخ سازگاري 0.07، نشان مي‌دهد مقايسات معيارها از سازگاري و ثبات بيشتري برخوردار مي‌باشد. به طور كلي، نتايج نشان مي‌دهد در قسمت‌هاي شمالي و شمال‌شرقي به دليل تراكم بالاي جمعيت و تراكم بافت مسكوني، سطوح نفوذ‌پذيري خاك كم و حجم رواناب افزايش يافته است. بنابراين در اين محدوده‌ها، پتانسيل آسيب‌پذيري در برابر خطر سيلاب نسبت به ساير نواحي بيشتر است.