نقش سبك زندگي و سرمايه اجتماعي بر تاب ‌آوري شهروندان كرمانشاهي در دوره بحران كرونا

هدف از پژوهش حاضر، بررسي تأثير سبك زندگي و سرمايه اجتماعي بر تاب‌آوري شهروندان كرمانشاهي در دوره بحران كرونا است. روش پژوهش ازنظر هدف، كاربردي و ازنظر روش، توصيفي از نوع پيمايشي بود. جامعه آماري آن را، كليه افراد 15 ساله به بالاي شهر كرمانشاه تشكيل مي‌دادند كه تعداد 384 نفر با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي به‌عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. به منظور جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه استفاده‌شده است. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون‌هاي ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون و تحليل مسير استفاده شد. ابزار اندازه‌گيري داراي اﻋﺘﺒﺎر صوري است و از پايايي لازم برخوردار است و مقدار آلفاي رفتارهاي تاب‌آوري اجتماعي 0.826 است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ميانگين تاب‌آوري اجتماعي در جامعه موردمطالعه (3.12) است كه نشان‌دهنده وضعيت متوسط تاب‌آوري اجتماعي در بين شهروندان كرمانشاهي در دوران كرونا است. در بين ابعاد تاب‌آوري اجتماعي، بعد پذيرش مثبت تغيير بيشترين ميانگين (3.43) و بعد اعتماد به غرايز فردي داراي كم‌ترين ميانگين (3.02) است. بين ميزان سبك زندگي و سرمايه اجتماعي با ميزان تاب‌آوري اجتماعي رابطه مثبت و مستقيم وجود دارد. هر چه ميزان سرمايه اجتماعي و سبك زندگي بيشتر شود، ميزان تاب‌آوري اجتماعي افزايش مي‌يابد. ضريب تعيين برابر 0.358 است كه نشان مي‌دهد مجموعه‌ متغيرهاي مستقل، 35.8 درصد از واريانس و تغييرات تاب‌آوري اجتماعي را تبيين و پيش‌بيني مي‌كنند. بالاترين تأثير را سرمايه اجتماعي دارد. نتيجه اين‌كه پس براي افزايش ميزان تاب‌آوري اجتماعي در جامعه بايستي به ميزان سرمايه اجتماعي و ابعاد آن توجه كرد و ابعاد سرمايه شناختي و ساختاري را بهبود بخشيد. همچنين آﻣﻮزش راﻫﺒﺮدﻫﺎي سبك زندگي سالم ﺟﻬﺖ اﻓﺰاﯾﺶ ﺗﺎب‌آوري اجتماعي الزامي است.