ارزيابي اقتصادي طرح هاي توسعه زراعت چوب در ايران

در كنار عوامل طبيعي و انساني، مهم‌ترين عامل تخريب جنگل‌هاي ايران بهره‌برداري غيرمجاز از جنگل و تأمين چوب صنعتي براي مصارف گوناگون است. زراعت چوب با گونه‌هاي تندرشد خارج از توده‌هاي طبيعي مي‌تواند بهترين عامل براي كاهش فشار بر جنگل‌ها، تأمين نياز صنايع و رونق اقتصادي باشد. برنامه‌ريزي مطلوب در اين بخش‌ و شناسايي طرح‌هاي سرمايه‌گذاري بالقوه مناسب، مستلزم انجام ارزيابي اصولي طرح‌ها مي‌باشد. لذا اين مطالعه با هدف پيش‌بيني نتيجه اجراي طرح‌هاي زراعت چوب و تعيين ملاك و اساس تصميم‌گيري‌هاي سرمايه‌گذاري در اين حوزه، به ارزيابي اقتصادي طرح‌هاي زراعت چوب در سه استان كشور با استفاده از معيارهاي تنزيلي پرداخته است. داده‌ها و اطلاعات مورد نياز با مراجعه به سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخيزداري كشور در سال 1400 جمع‌آوري شد. نتايج نشان داد كه با استفاده از روش‌هاي ارزش حال خالص، نسبت منفعت به هزينه و نرخ بازده داخلي، 6 طرح از 7 طرح بررسي شده، داراي توجيه اقتصادي بوده و در پايان دوره بهره‌برداري، سودآوري به همراه خواهند داشت. طرح كردكوي استان گلستان با ارزش حال خالص 22607260 هزار ريال، بيشترين ارزش حال خالص را در بين طرح‌ها دارا بوده و كليه طرح‌ها، در دوره دوم بهره‌برداري از هزينه كمتر وسودآوري بيشتري نسبت به دوره اول برخوردار مي‌باشند. توسعه زراعت چوب در مناطق مساعد از نظر شرايط اكولوژيك، استفاده از پساب تصفيه شده براي آبياري درختان، ايجاد شرايط كشت قراردادي و تلفيق زراعت چوب با يكي از محصولات زراعي، از پيشنهادات مطالعه حاضر است.