بررسي تأثير مصرف انرژي‌هاي تجديدپذير و تجديدناپذير بر شاخص توسعه انساني در ايران

ارتقاي شاخص توسعه انساني بهترين سازوكار براي توانمندسازي افراد در ابعاد اقتصادي و اجتماعي است كه بر اساس متغيرهاي سلامت، سطح تحصيلات و سطح زندگي افراد ارزيابي مي‌شود. در اين ميان مولفه‌هاي مختلفي بر اساس ساختار يك اقتصاد بر اين شاخص اثرگذار هستند. در كشورهاي انرژي محور همچون ايران كه رشد اقتصادي تابع مستقيمي از انرژي است بنابراين عواملي مانند تقاضاي انرژي‌هاي تجديدپذير و تجديدناپذير مي‌توانند بر اين شاخص تأثيربسزايي داشته باشند. در اين راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير مصرف انرژي‌هاي تجديدپذير و غير قابل تجديد بر شاخص توسعه انساني در مطالعه موردي كشور ايران در بازه‌ي زماني 1398-1365 و با استفاده از رهيافت الگوي خود توضيح برداري با وقفه‌هاي توزيعي ARDL انجام شده است. نتايج حاكي از آن است كه مصرف انرژي تجديدپذير و تجديدناپذير به ترتيب تاثير مثبت و منفي و معناداري بر شاخص توسعه انساني در ايران دارند. بر اساس نتايج به‌دست‌آمده از تحقيق حاضر، پيشنهاد مي‌شود كه سهم انرژي‌هاي تجديدپذير از كل انرژي در افق كاري سياستمداران مد نظر قرار گيرد تا از اين طريق زمينه ارتقاي سطح كيفيت زندگي افراد جامعه فراهم آورده شود.