بررسي زمان جوش خوردن شكستگي‌هاي بسته‌ شفت فمور در بيماران سيگاري و غيرسيگاري به دنبال جااندازي باز و ثابت‌سازي داخلي با پلاك و نيل‌اينترامدولاري

مقدمه: جوش نخوردن يا تأخير در جوش خوردن يكي از مشكلات شناخته شده پس از جراحي شكستگي استخوان‌هاي بلند است. در اين مطالعه هدف بررسي زمان جوش خوردن درشكستگي‌هاي بسته‌ شفت فمور در بيماران سيگاري و غيرسيگاري به دنبال جااندازي  باز و ثابت‌سازي داخلي با پلاك و نيل اينترامدولاري است. مواد و روش‌ها: در يك مطالعه‌ كوهورت، بيماران به صورت داوطلبانه به دو گروه سيگاري و غيرسيگاري با شكستگي بسته‌ عرضي استخوان شفت فمور تقسيم شدند. در اين مطالعه مصرف 6 نخ سيگار يا بيشتر در روز به عنوان معيار سيگاري بودن تعريف شد. درمان بر اساس تمايل بيمار و نه سيگاري بودن يا نبودن بيمار انجام شد. بيماران به مدت يك سال از نظر جوش خوردن به صورت باليني و راديولوژيكي پي‌گيري و بررسي شدند. پس از جمع‌آوري داده‌ها، اطلاعات وارد نرم افزار SPSS نسخه‌ 19 شد و مورد تحليل قرار گرفت.يافته‌هاي پژوهش :در مطالعه‌ ما 220 بيمار بررسي شدند (110 بيمار سيگاري و 110 بيمار غيرسيگاري). درصد بيشتري از مراجعان با شكستگي بسته‌ شفت فمور را مردان (79.7%) تشكيل مي‌دادند. ميانگين سني مراجعان با شكستگي بسته‌ شفت فمور برابر 16.93±32.78 سال بود. ارتباط آماري معني‌داري بين وضعيت جوش‌خوردگي استخوان در درمان با پلاك و نيل‌اينترامدولاري در ارتباط با مصرف سيگار ديده شد (P = 0.004). در حالي كه تمام افراد غيرسيگاري تا انتهاي 180 روز پس از جراحي، داراي استخوان جوش‌خورده بودند (100%). در گروه درمان شده با پلاك 74.1 درصد و در گروه درمان شده با نيل‌اينترامدولاري 78.8 درصد از بيماران فقط سيگاري مورد مطالعه تا انتهاي 180 روز پس از جراحي داراي استخوان جوش‌خورده بودند (P = 0.234) همچنين ارتباط آماري معني‌داري بين وضعيت ديرجوش‌خوردگي استخوان در درمان با پلاك و اينترامدولاري نيل در بيماران فقط سيگاري ديده شد (P = 0.04).نتيجه‌گيري: وضعيت درمان و عملكرد در بيماران سيگاري بدتر از بيماران غيرسيگاري است و بيماران سيگاري نياز به دوره‌ پي‌گيري بيشتري دارند. همچنين به نظر مي‌رسد روش نيل‌اينترامدولاري در بيماران سيگاري با شكستگي بسته‌ شفت فمور، منجر به تأخير كمتر جوش‌خوردگي شود.