ﺣﺬف ﺳﻠﻮل از اﺳﺘﺨﻮان اﺳﻔﻨﺠﯽ ﮔﺎو ﺟﻬﺖ اﺳﺘﻔﺎده در ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ اﺳﺘﺨﻮان: ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ دو روش ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺳﺪﯾﻢ دودﺳﯿﻞ ﺳﻮﻟﻔﺎت (SDS) و 100-TritonX

زﻣﯿﻨﻪ و ﻫﺪف: ﺣﻔﻆ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﺑﯿﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ ذاﺗﯽ اوﻟﯿﮥ اﺳﺘﺨﻮان اﺳﻔﻨﺠﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ آن را ﺑﺮاي ﯾﮏ دارﺑﺴﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮاي ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﺑﺎﻓﺖ اﺳﺘﺨﻮان ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻬﯿﺎ ﺳﺎزد. ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ، ﺣﺬف ﺳﻠﻮلﻫﺎي ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺮ آن ﺑﺮاي اﻓﺰاﯾﺶ زﯾﺴﺖ ﺳﺎزﮔﺎري و ﮐﺎﻫﺶ ﭘﺎﺳﺦﻫﺎي اﯾﻤﻮﻧﻮﻟﻮژﯾﮑﯽ ﺣﯿﺎﺗﯽ اﺳﺖ. روشﻫﺎ: در اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ از روشﻫﺎي ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﺳﻠﻮل زداﯾﯽ دارﺑﺴﺖﻫﺎي ﺳﻪ ﺑﻌﺪي ﺗﻬﯿﻪ ﺷﺪه از ﺑﺎﻓﺖ اﺳﻔﻨﺠﯽ اﺳﺘﺨﻮان ﻟﮕﻦ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﺑﺮاي اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر، ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎي اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ ﮐﻪ از اﺳﺘﺨﻮان ﻟﮕﻦ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﯾﺪه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﺮﺑﯽ زداﯾﯽ ﺷﺪﻧﺪ و ﺳﭙﺲ ﺳﻠﻮلﻫﺎي آﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ و ﮐﺎرﺑﺮد ﺳﺪﯾﻢ دودﺳﯿﻞ ﺳﻮﻟﻔﺎت / SDS) sodium dodecyl sulfate) و 100-TritonX ﺑﺎ ﻏﻠﻈﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺣﺬف ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ ﺑﺎ رﻧﮓآﻣﯿﺰي ﻫﻤﺎﺗﻮﮐﺴﯿﻠﯿﻦ و اﺋﻮزﯾﻦ، رﻧﮓآﻣﯿﺰي ﺗﺮيﮐﺮوم و ﻣﯿﮑﺮوﺳﮑﻮپ ﻧﻮري ﻣﺸﺨﺼﻪ ﯾﺎﺑﯽ ﺷﺪﻧﺪ. در ﭘﺎﯾﺎن، ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر اﻃﻤﯿﻨﺎن از ﻋﺪم وﺟﻮد ﻣﻮاد ﺳﻤﯽ در دارﺑﺴﺖ، آزﻣﻮن ﺳﻤﯿﺖ ﺳﻠﻮﻟﯽ اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎي ﺳﻠﻮلزداﯾﯽ ﺷﺪه ﺑﺎ 100-TritonX ﺑﺎ ﻏﻠﻈﺖ 2% و ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻣﺤﻠﻮل 100-TritonX ﺑﺎ ﻏﻠﻈﺖ 3% و SDS ﺑﺎ ﻏﻠﻈﺖ2% (T3S4)، ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺑﺎﻓﺖ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ اﺳﻔﻨﺠﯽ آﺳﯿﺐ دﯾﺪه ﺷﻮﻧﺪ. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺖ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ اﺳﻔﻨﺠﯽ ﻟﮕﻦ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ زﻧﻮﮔﺮاﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺳﻠﻮلزداﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﻠﻮلﻫﺎي ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ SDS و 100-Tritonx ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ، ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﯾﮏ دارﺑﺴﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮاي ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﺑﺎﻓﺖ اﺳﺘﺨﻮان اﯾﺠﺎد ﮐﻨﺪ. ﺑﺎﻓﺖ ﻃﺒﯿﻌﯽ اﺳﺘﺨﻮان ﺑﺎ ﺣﻔﻆ اﻟﯿﺎف ﮐﻼژن و وﺟﻮد ﺗﺨﻠﺨﻞ در ﺳﺎﺧﺘﺎر آن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺤﯿﻂ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺮاي ﺑﺎزﺳﺎزي ﺑﺎﻓﺖ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﺪ. ﻧﺘﯿﺠﻪﮔﯿﺮي: ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺖ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ ﺳﻠﻮل زداﯾﯽ ﺷﺪه ﺑﺎ ﺗﺮﮐﯿﺐ T3S4 را ﻣﯽﺗﻮان ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ دارﺑﺴﺖ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺟﻬﺖ اﺳﺘﻔﺎده در ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﺑﺎﻓﺖ اﺳﺘﺨﻮان و ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺗﺮﻣﯿﻤﯽ، ﻣﻮرد ارزﯾﺎﺑﯽﻫﺎي ﺗﮑﻤﯿﻠﯽ ﻗﺮار داد.