سعادت و نسبت آن با معناي زندگي از منظر فارابي

پرسش اصلي اين مقاله آن است كه با نظر به مسأله معناي زندگي در فلسفه معاصر، چه نظريه‌اي در اين باب از فلسفه فارابي(معلم ثاني) قابل استخراج و صورت‌بندي است و نظريه او ذيل كدام يك از نظريه‌هاي مطرح گنجانده مي‌شود. در اين نوشتار با نظر به پيوند بنيادين ميان آموزه‌هاي خداباور(الهياتي) و سعادت انديش فارابي(مبتني بر شناخت نفس و روح ناميراي انسان)، معناگرايي فراطبيعت‌گرايانه فرض گرفته شده است. فارابي به عنوان يك فيلسوف خداباور و معتقد به روح ناميرا با پيروي از انديشه فلاسفه يونان، نظامي را طراحي مي‌كند كه بر اساس آن زندگي دنيوي انسان با نظر به هدف عالي كه همان رسيدن به سعادت و نيك بختي است، معنادار مي‌شود.زماني كه فراطبيعت‌گرايي فارابي به نحو مستقل از نظريات مشابه مورد ارزيابي قرار مي‌گيرد، مي‌توان نظريه‌‌اي مبتني بر كشف (در برابر جعل) معناي واحد در زندگي، (در برابر كثرت‌گرايي)، كه عينيت (در برابر ذهن گرايي) را در عمل (و نه در انديشه و باور) به شكل كلي (نه به صورت جزئي) از نظام فلسفي و فكري فارابي استخراج نمود. بر اين مبنا رسيدن به سعادت حقيقي كه بر پايه معرفت و حكمت الهي و كسب فضايل علمي و عملي استوار است، به زندگي انسان معنا مي‌بخشد و غايت قصواي او است. از منظر فارابي انسان در زندگي به سعادتي كه همان معناي زندگي او است، جز در ربط با خدا دست پيدا نمي‌كند.