بررسي تطبيقي غزليات سعاد صباح و مستوره اردلان

سرودن غزليّات و اشعار عاشقانه، نه تنها در ادبيّات فارسي و عربي، بلكه در ادبيّات ديگر ملّت‌هاي جهان نيز به طور وسيعي رايج بوده است، ازآنجاكه سعاد صباح و مستوره اردلان در فرهنگ كويت و ايران جايگاه مشابهي دارند، بررسي تطبيقي غزليّات اين دو شاعر به منظور شناخت و آشنايي بيشتر با آن ها مي تواند بحثي نو در زمينۀ ادبيّات تطبيقي باشد. اين پژوهش؛  برآن است كه به شيوه توصيفي ـ تحليلي و برمبناي مكتب آمريكايي كه وجود اثرگذاري و اثرپذيري را بين دو شاعر را شرط ادبيّات تطبيقي نمي داند، به واكاوي غزليّات سعاد صباح و مستوره اردلان بپردازد و ضمن بررسي ويژگي هاي ادبيّات عاشقانه دو شاعر، ديدگاه هاي آن ها را در اين زمينه مقايسه كند و به رهيافتي از طرز تفكّر و مشرب تغزّلي دو شاعر دست يابد. با عنايت به نتايج به دست آمده در غزليّات دو شاعر، مي توان به نقاط مشتركي ازجمله (تجلّي معشوق، اوصاف و احوال مشترك عاشق و معشوق، هجران و دوري، فضائل عشق و عاشقي،  به كار بردن مرثيه و...) اشاره كرد و همچنين ازنظربيان، دو شاعر به سادگي و شيوايي گرايش دارند. لازم به ذكراست عاشقانه هاي دو شاعر، از نظر محتوا، زبان و اسلوب نيز باهم تفاوت هايي دارند.