خوانش نشانه‌شناسانۀ نمادهاي آب و آتش در شعر شفيعي‌كدكني و آدونيس بر اساس الگوي «چارلز پيرس»

براي درك شعر نو كه سرشار از نشانه هاست، پيروي از يك الگوي خاص نشانه شناسي ضروري مي نمايد. از جملۀ اين الگوها، الگوي چارلز پيرس است. پيرس يكي از بنيان گذاران و صاحب نظران مشهور نشانه شناسي است كه با ارائۀ يك الگوي سه وجهي شامل بازنمون، موضوع و تفسير، بن مايه هاي معنايي نشانه ها را مشخص مي سازد. درواقع با ارتباط اين سه وجه است كه معناي اصلي نشانه ها به دست مي آيد. شفيعي كدكني و آدونيس، دو شاعر نوپرداز شعر فارسي و عربي هستند كه از نشانه هاي طبيعي به خصوص آب و آتش به وفور در شعر خود استفاده كرده اند و آن را دستاويز محكمي براي القاي معاني مورد نظر خود قرارداده اند. پژوهش حاضر مي كوشد، تا به شيوۀ توصيفي-تحليلي و با استفاده از الگوي نشانه شناسي پيرس به كشف لايه هاي معنايي و كاركرد نمادهاي آب و آتش در اشعار اين دو شاعر بپردازد. از نتايج اين پژوهش و معناهايي كه از واژه هاي آب و آتش در اشعار اين دو شاعر به دست مي آيد، مي توان به جريان داشتن، تزكيه گري و پاك كنندگي، دگرديسي، نابودگري، زندگي، تجدّد، عظمت و شكوه گذشته، جنگ، زايشي نو و عشق و احساسات اشاره كرد.