بررسي و تحليل داستان «سنگ روي سنگ» هوشنگ مرادي كرماني در پرتو نظريۀ «فلسفه براي كودكان» متيو ليپمن

فلسفه براي كودكان (فبك)، برنامه‌اي است كه با هدف گذار از تعليم و تربيت ناكارآمد سنّتي، به ابتكار پروفسور متيو ليپمن آمريكايي، در آغاز دهۀ 1970 ميلادي، شكل گرفت. اين برنامه با ابزار داستان موقعيت‌هاي دشوار و چالشي زندگي را به كودكان ارائه مي‌كند تا با انديشيدن و بحث دربارۀ آن‌ها، مهارت‌هاي گوناگون و ارزشمند فكرورزي را فرابگيرند و با مسائل و چالش‌هاي زندگي برخوردي سنجيده داشته‌باشند. در اين پژوهش توصيفي- تحليلي، با استفاده از منابع كتابخانه‌اي، داستان «سنگ روي سنگ»، از مجموعه‌داستان «تنور و داستان‌هاي ديگر» هوشنگ مرادي كرماني، بر پايۀ معيارهاي داستاني فبك بررسي و تحليل شده‌است. مطابق نتايج پژوهش، شخصيت‌پردازي داستان مطلوب و باورپذيري، صرف‌نظر از قسمت‌هاي پاياني، قابل قبول است. داستان پيرنگي قوي و پيامي غيرتلقيني دارد و تنها ضعف آن گره‌گشايي انتهاي داستان مي‌باشد. در اين داستان مفاهيم و چالش‌هاي فلسفي متعدد و متنوع، درونمايۀ فلسفيِ غيرتلقيني و برخي گفت‌وگوهاي متناسب با فبك، مشاهده مي‌شود. زبان داستان امروزي و مناسب گروه سنّي «د» است؛ وجود اصطلاحات و عبارات كنايي دشوار، شعر، و حجم و گفت‌وگوهاي طولاني ضعف‌هاي آن محسوب مي‌گردد. غالب مفاهيم و موضوعات داستان درخور فهم گروه سني «ج» و «د» است. صحنه‌هاي خشونت‌آميز داستان نيز همانند ديگر ضعف‌هاي آن، نياز به بازنويسي دارد.