نقش فرسودگي شغلي معلمان (فرسودگي هيجاني و نقصان كفايت شخصي) و ابعاد تعامل معلم - دانش‌آموز در شادكامي دانش آموزان

هدف از اين مطالعه بررسي نقش فرسودگي شغلي معلمان (فرسودگي هيجاني و نقصان كفايت شخصي) و ابعاد تعامل معلم- دانش‌آموز در شادكامي دانش‌آموزان بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه معلمان و دانش آموزان پايه ششم ابتدايي ناحيه دو يزد كه در سال 98-1397 مشغول به تحصيل و تدريس بودند را شامل مي‌شود. نمونه‌اي مشتمل بر 50 معلم (25 مرد و 25 زن) و 350 دانش آموز (175 پسر و 175 دختر) به صورت تصادفي طبقه‌اي انتخاب گرديد. دو مؤلفه ي فرسودگي هيجاني و نقصان كفايت شخصي از پرسشنامه فرسودگي شغلي مزلاچ (1981) توسط معلمان و پرسشنامه هاي تعامل معلم- دانش آموز وابلز و همكاران (1993) و شادكامي آكسفورد آرگيل و لو (1991) توسط دانش آموزان تكميل گرديد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و رگرسيون چندگانه با روش گام به گام تحليل شد. به طور كلي نتايج حاكي از آن بود كه دانش آموزان مربوط به معلمان داراي فرسودگي هيجاني و نقصان كفايت شخصي پايين تر، از ميزان شادكامي بيشتري برخوردارند و از بين ابعاد تعامل معلم – دانش آموز، متغيرهاي عدم رضايت و رفتار سخت گيرانه پيش بيني كننده هاي منفي و رهبري و رفتار كمك كننده/ دوستانه، پيش بيني كننده هاي مثبت شادكامي دانش آموزان مي باشند.