اهداي كمك هاي خيّرين به برنامه هاي نظام سلامت: انگيزه ها، موانع و راهكارها

مقدمه: كمك‌هاي نقدي افراد و سازمان‌هاي خيريه يكي از منابع مالي برنامه‌هاي بخش سلامت است. اين مطالعه به دنبال استخراج و درك عميق‌ نظرات و ديدگاه‌هاي آنان در استان كهگيلويه و بويراحمد ايران در اين خصوص بود. روش كار: در اين مطالعه تحليل محتواي كيفي در سال 1397، داده‌ها طي 22 مصاحبه عميق با خيّرين (9 نفر زن و 13 نفر مرد) ساكن استان كهگيلويه و بويراحمد جمع‌آوري شد. مصاحبه‌شوندگان با بررسي بانك اطلاعاتي مجمع خيّرين سلامت استان و معرفي از طرف ديگر سازمان‌هاي خيريه شناسايي و انتخاب شدند. داده‌هاي جمع‌آوري شده با روش تحليل چارچوب و به صورت دستي تحليل شد. يافته‌ها: محدوده سني مشاركت‌‌كنندگان 74-32 سال بود. در تحليل داده‌ها پنج تم اصلي و 11 تم فرعي به دست آمد. اكثر شركت‌‌كنندگان علت تمايل خود براي اهداي كمك نقدي را انگيزه‌هاي دروني بيان كردند. داشتن احساس خوب و رضايت بعد از اهداي كمك مهم‌ترين منفعت مورد نظر و نداشتن شناخت و اعتماد به سازمان‌هاي خيريه، مهم‌ترين مانع براي اهداي كمك مطرح شد. انجام تبليغات مناسب، جلب اعتماد جامعه به خيريه‌ها، مهم‌ترين مداخلات پيشنهادي بود. اعضاي خانواده به ويژه همسران، مهم‌ترين گروه تاثيرگذار براي اقدام به كمك خير بيان شدند. نتيجه‌گيري: تمركز بر احساس رضايت دروني و داشتن حس خوب پس از اهداي كمك نقدي، حمايت‌طلبي از طريق همسر خيّرين و نيز رفع موانع بيان شده مي‌تواندمنجر به ترغيب افراد براي اهداي كمك هاي نقدي به برنامه هاي نظام سلامت شود.