ارزيابي و تحليل كيفي كاربري اراضي شهري از منظر عدالت فضايي با استفاده از مدل RN و تكنيك هاي آماره فضايي (مطالعه موردي: شهر اردبيل)

چگونگي كاربري اراضي شهري و نحوه همجواري آنها نسبت به يكديگر به عنوان محيط كالبدي نقش اساسي در زندگي اجتماعي و كيفيت محيط اجتماعي شهروندان دارد. تحقيق حاضر از لحاظ ماهيت، توصيفي- تحليلي و از لحاظ هدف، كاربردي مي‌باشد. براي ارزيابي كيفي از ماتريس سازگاري و تحليل نظم فضايي با استفاده از مدل نزديكترين همسايه RN استفاده شده است، براي تحليل خوشه و ناخوشه شاخص ها نيز از نرم افزار GIS استفاده گرديد. هدف از پژوهش حاضر تحليل فضايي نحوه پراكندگي كاربري ها از نظر كيفي در مناطق پنج گانه شهرداري اردبيل مي باشد، نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كاربري‌هاي فضاي سبز، تجهيزات شهري و مذهبي از بيشترين سازگاري با كاربري‌هاي مجاور خود دارند و كاربري‌هاي درماني، تاسيسات شهري و اداري-انتظامي از كمترين سازگاري با كاربري‌هاي مجاور خود برخوردار مي‌باشند، با توجه به بررسي مدل نزديكترين همسايه RN توزيع اكثر كاربري‌هاي بررسي شده به صورت الگوي خوشه‌اي بوده كه نشان دهنده عدالت محور نبودن توزيع منابع، امكانات و تجمع و تمركز آن در يك بخش از مناطق شهر مي‌باشد و در ارزيابي اختلاط كاربري اراضي شهري با تحليل خوشه و ناخوشه، ناحيه 2 منطقه دو شهرداري يك ناخوشه يا تكدانه را تشكيل مي دهند و علاوه بر آن مقدار كم دسترسي توسط مقادير زياد دسترسي محاصره شده است، نتيجه بدست آمده نشان مي دهد اكثر كاربري‌هاي موجود هم به لحاظ كمي و كيفي با استاندارد‌ها و وضعيت مطلوب منطبق نيست و در واقع در شرايط نابرابر قرار دارند و اينكه عدم تعادل فضايي و نابرابري در توزيع كاربري‌هاي شهري در مناطق پنج‌گانه شهر اردبيل مشهود است.