ارزيابي تطبيقي كيفيت محيط در بافت‌ناكارآمد شهر تهران (مورد مطالعه: محله هاي ناحيه 3 از منطقه 17 شهرداري تهران)

سنجش كيفيت محيط زندگي شهري اولين مرحله در اداره كردن و مديريت آن است. هدف اين تحقيق، ارزيابي كيفيت محيط شهري در چهار محله از منطقه 17 شهرداري تهران به عنوان نمونه‌هايي از بافت هاي ناكارآمد جنوب شهرتهران است. در اين زمينه، 55 شاخص مورد استفاده قرار گرفته كه داده هاي 29 شاخص از اسناد آماري و منابع مكتوب به دست آمده و بقيه با پيمايش كسب شده‌اند. نمونه آماري بنا به مدل كوكران به تعداد 378 سرپرست خانوار از روي جامعه آماري 28235 خانوار ساكن محلات تعيين شده است. داده‌هاي پيمايشي با ابزار پرسشنامه گردآوري شده‌اند. داده‌هاي دسته نخست، با توجه به رقم‌هاي استاندارد، با دامنه ارقام 5-1 انطباق يافته و با داده‌هاي پيمايشي هم سو و هم مقياس شده‌اند. سطح كيفيت محيط براي هر شاخص به صورت درصدي از شرايط مطلوب محاسبه شده و مبناي تحليل قرار گرفته است. يافته ها دلالت بر وضعيت نامطلوب كيفيت محيط در محلات مورد مطالعه دارند. وضعيت نسبي بهتر از آن 11 شاخص محيط زيستي است كه تقريباً نيمي از شرايط مطلوب در آنها مشهود است. كالبد محلات همه از نظر تخصيص كاربري هاي عمومي و خدماتي، كاستي دارند. محله مقدم پايين ترين و محله بلورسازي بالاترين رقم كيفيت محيط را در تمامي ابعاد دارا هستند. براي ارتقاء كيفيت محيط تسريع در نوسازي بافت با تسهيل مقررات و استفاده از فضاي آزاد شده از با به زيربردن خط هاي آهن برون شهري كه در حال حاضر معارضات قضايي دارد و نيز بهزير بردن بخش باقي مانده از خطوط ريلي كه از محلات گذر مي كنند، توصيه مي‌گردد.