تبيين عوامل و نقش پيشران‌هاي مؤثر بر طرح‌هاي محرك توسعه در الگوي بازآفريني پايدار با تكيه بر تحليل خود همبستگي فضايي (مورد مطالعه: شهر كوهسار)

در طي چند دهه اخير، رويكرد بازآفريني شهري در نتيجه تكامل انديشه ها و سياست ها از نوسازي كالبدي به سوي بازآفريني پايدار شهري با هدف رشد اقتصادي، پوياي اجتماعي، ارتقاء كيفيت محيط شهري و پايداري زيست محيطي مورد توجه قرار گرفته است. بافت ناكارآمد شهري به عنوان مهمترين محدوده هدف بازآفريني، پهنه هايي از شهر هستند كه در مقايسه با ساير پهنه هاي شهري مشكلات عديده اي از نظر اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و ناپايداري زيست محيطي دارند. يكي از راهكارهاي مهم در راستاي بهره گيري از محرك هاي توسعه در قالب مجموعه اي از اقدامات و طرح هاي شهري براي حل مشكلات محدوده هاي شهري در زمينه هاي گوناگون است. هدف پژوهش حاضر شناسايي عوامل و عناصر محرك توسعه و تبيين نقش آنها در الگوي بازآفريني پايدار در شهركوهسار است كه يكي از مهمترين محدوده هاي ناكارآمد شهري در استان البرز مي باشد. از اين رو شناسايي پيشران هاي محرك توسعه و چگونگي توزيع فضايي آنها و تبيين نقش محرك توسعه در راستاي بازآفريني پايدار شهري مهمترين مسئله پيشرو است. روش تحقيق از نوع توصيفي و تحليل هاي كمي و كيفي با تكيه بر نرم افزار GIS و با بهره گيري از تكنيك خود همبستگي موران انجام شده است و نتايج نشان داده است كه معيار كالبدي، اجتماعي و زيست محيطي به صورت خوشه اي و معيار اقتصادي به صورت تصادفي و نامتوازن در شهر كوهسار توزيع يافته است.يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه در شهر كوهسار پيشران هاي محرك توسعه با تمركز بر ظرفيت هاي اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و محيطي موجود شهري و توزيع آنها در محدوده هاي ناكارآمد مي تواند نقش بسزايي در تسريع فرايند بازآفريني پايدار و رفع چالش هاي بافت ناكارآمد داشته باشند.