بررسي عنصر روايت در منظومه «ناظر و منظور» وحشي بافقي براساس نظريه تزوتان تودوروف

پژوهش حاضر به بررسي عنصر روايت در منظومه ي عاشقانه « ناظر ومنظور» اثر وحشي بافقي بر اساس نظريه‌ «تزوتان تودوروف» مي پردازد. ساختار روايت به شيوه سازمان دهي و مجموعه روابط و عناصر و اجزاي سازنده اثر اطلاق مي گردد و تحليل ساختاري چگونگي ارتباط مابين اين عناصر را بررسي مي كند. از جمله دريافتن گزاره و پي رفت و هم چنين بررسي پيرنگ، راوي و زواياي سير خطي داستان. البته غير از موارد ذكر شده فكر و انديشه محتواي اثر نيز بررسي مي شود. بنابراين با توجه به پيدايش مكاتب نقد ادبي كه باب تازه اي در پژوهشهاي زبان فارسي گشوده است و هم چنين جايگاه منظومه هاي عاشقانه فارسي به عنوان آثار برجسته از آغاز پيدايش تاكنون، حامل بسياري از ويژگيهاي اين زبان و ادبيات بوده اند و بررسي آنها از جنبه روايي قابل تأمّل است. اين پژوهش به صورت توصيفي- تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي به استخراج جنبه هاي روايي در اين اثر پرداخته است. وجود هشت پي رفت وگزاره كه گاه در بين آنها تعادل و عدم تعادل ديده مي شود و اينكه پي رفت ها به تعادل نهايي نمي رسند، جنبه هاي عليت و عليت سازي براي ادامه روايت، شيوه پردازش شخصيت ها با توجه به دو عنصر عاشق و معشوق و موانع موجود براي رسيدن آنها به هم و موادگزاره ساز در روايت و... از يافته هاي اين پژوهش است.