كمي سازي، چالش اوليه ارزيابي و مديريت ريسك خشكسالي

اختلاف حاصله از كمّي‌سازي شدت خشكسالي به‌وسيله شاخص‌هاي متفاوت، مي‌تواند برآورد آسيب‌پذيري، ريسك و مديريت اين مخاطره مهم را متأثر كند. با توجه به اين، هدف تحقيق حاضر، مقايسه فضايي تفاوت شاخص‌هاي خشكسالي اقليمي (RDI, DI, SPI, PNPI, ZSI, CZI, EDI, RDI, SPEI) و اثر اين تفاوت‌‌ها در مطالعات ريسك با محاسبه شاخص مخاطره خشكسالي (DHI) بوده است. به‌ اين منظور از داده‌هاي ماهانه و روزانه بارش و دماي بازتحليل شبكه‌بندي (ERA5) با قدرت تفكيك 0.25×0.25 درجه استفاده شد. ابتدا درصد مساحت شدت شاخص‌ها استخراج و تفاوت توزيع فضايي آنها ترسيم، سپس به منظور بررسي اثر اين تفاوت‌‌ها در ورودي محاسبه آسيب‌پذيري و ريسك، شاخص مخاطره خشكسالي براساس نتايج هر 9 شاخص محاسبه گرديد. نتايج نشان داد كه شاخص‌ها؛ الف) شدت‌هاي خشكسالي را متفاوت برآورد نموده‌اند. ب) اين تفاوت‌ها در نقطه تعادل شاخص (محدوده نرمال) بيشتر و با افزايش شدت،‌ تفاوت‌ها كمتر شده ج) بيشترين ضريب تغييرات، در خشكسالي بسيارشديد و در مرتبه بعد در ترسالي بسيارشديد و خشكسالي شديد يا به عبارتي بي‌هنجاري‌هاي حدي بارش مشاهده گرديد. د) برآورد شرايط حدي انتهايي در شاخص‌هاي EDI و SPEI مناسب نبود. ه) انحراف‌معيار گستره‌هاي شدت‌هاي منفي شاخص بيش از ترسالي بوده است. استفاده از شدت‌‌ها در محاسبه شاخص مخاطره خشكسالي، نتايج متفاوتي به‌دست داد. بنابراين طبق نتايج تحقيق استفاده هر يك از شاخص‌‌ها بدون توجه‌به محدويت‌‌‌ها، دربرآورد آسيب‌پذيري، خسارت و ريسك، منجر‌به نتايج متفاوتي خواهد شد. پيشنهاد مي‌گردد شاخص‌ يا شاخص‌هاي مناسب و استاندارد با درنظر گرفتن شرايط جغرافيايي اقليمي كشور تعيين و در ديگر مطالعات مورد استفاده قرار گيرد.