زبان، ابزاري در احراز يا عدم احراز ابژۀ ميل در داستان‌هاي خون‌ خورده و بازگشت

مفهوم ميل در آموزه‌هاي فرويد، اهميت ويژه‌اي داشت و او به قضيب به‌‌عنوان عنصري مهم در ساختار زيستي مردانه توجّه داشت. لكان با بهره‌گيري از زبان‌شناسي سوسور، توانست از مفهوم ميل و قضيب، خوانشي زباني ارائه دهد؛ بنابراين، قضيب فرويدي جاي خود را به فالوس لكاني داد و ميل نيز به‌‌عنوان مقوله‌اي زباني با مفاهيم ديگري چون فقدان و مازاد، بازشناسي شد. در اين پژوهش، باتوجّه‌به آموزه‌هاي لكاني و به روش تحليل كيفي و با بهره‌گيري از مطالعات كتابخانه‌اي، جايگاه فالوس را به‌‌مثابۀ امري زباني كه سوژه را از ابژۀ α همواره دور نگه مي‌دارد، در داستان‌هاي خون‌خورده و بازگشت نشان داده‌ايم. نتايج به‌دست‌آمده از خوانش لكاني داستان‌هاي مذكور نشان مي‌دهد شخصيت‌هاي اين داستان‌ها از همان ابتدا، اختگي خود را پذيرفته‌ و با اميد به احراز فالوس، وارد عرصۀ دلالت ميل ديگري بزرگ شده‌اند و اين ديگري بزرگ، آن‌ها را از دالي به دال ديگر ارجاع داده است. اين شخصيت‌ها در مقام سوژه هرگز نتوانسته‌اند ابژۀ ميل خود را احراز كنند و ميل به‌عنوان امري زباني، همواره با فقدان يا مازادي بازنمايي شده و مواجهۀ سوژه با فقدان ابژۀ ميل، سبب بازتوليد دال و حفظ زبان و مواجهۀ او با مازاد ابژۀ مذكور، سبب مرگ نمادين يا روان‌پريشي سوژه گرديده است.