بررسي و تحليل رويكردهاي مفهوم‌ سازي عشق، در اشعار يدالله بهزاد كرمانشاهي

پژوهش حاضر، به بررسي و تحليل رويكردهاي مفهوم‌سازي عشق در سروده‌هاي شاعر معاصر، يداللّه بهزاد كرمانشاهي مي‌پردازد. اين پژوهش با اتّخاذ روش توصيف و تحليل داده‌ها و با تكيه بر مباني و اصول بنيادين استعارۀ مفهومي، سعي دارد با شناسايي و تحليل حوزه‌هاي مبدأ به‌‌كاررفته در استعاره‌هاي اشاره‌شده، به لايه‌هاي پنهان اين تصويرسازي‌ها پي ببرد و جهان‌بيني مسلّط بر افكار شاعر را واكاوي و تحليل كند. نتايج پژوهش حاضر، حاكي از آن است كه يداللّه بهزاد براي عيني‌سازي مفهوم عشق، از حوزه‌هاي مبدأ متنوّعي از قبيل انسان‌انگاري، شيء‌انگاري، خوراك‌پنداري، مكان‌مندي، عناصر طبيعت، سلامت و بيماري، گرما و نور، بند و اسارت، كارها و امور مقدّس و طرح‌واره‌هاي مربوط به سفر و مسير، به‌وفور استفاده كرده است. گفتني است لايه‌هاي پنهان اين تصويرسازي‌ها دربردارندۀ معاني و مفاهيم مثبت در مقولۀ عشق است. اين نگرش مثبت تا حدّي است كه حتّي زماني كه از حوزه‌هاي مبدأ منفي استفاده مي‌كند، نگاهش ­به عشق، مثبت و دلگرم‌كننده است؛ درنتيجه، مي‌توان گفت شاعر مذكور با جهان‌بيني كاملاً مثبت، عشق را برانداز كرده است. وي عشق را معجزه‌گري مي‌داند كه عامل جنب‌وجوش و فعّاليت‌هاي ثمربخش در جهان و مايۀ حيات، خوش‌دلي و كمال انسان است.