بررسي نشانگرهاي گفتماني صورت بندي مجدد در مقالات انگليسي و فارسي

نشانگرهاي صورت‌بندي مجدّد، زيرمجموعۀ نشانگرهاي فراگفتماني هستند كه به‌موجب آن‌ها، گزارۀ دوم با ديدگاه متفاوتي به بيان يا تشريح گزارۀ اوّل مي‌پردازد تا درك پيام را براي مخاطب، آسان‌تر و راحت‌تر سازد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي فراواني، عملكرد و نوع نشانگرهاي گفتماني صورت‌بندي مجدّد در دو پيكرۀ انگليسي و فارسي در حوزۀ زبان‌شناسي براي كشف تفاوت‌ها و شباهت‌ها‌ست. پيكره‌هاي انگليسي و فارسي، هريك شامل پنجاه مقاله هستند كه به‌صورت تصادفي انتخاب شده‌اند. باتوجّه‌به همخواني و تناسب انگار‌ۀ ‌هايلند (2005) با گفتمان علمي، از آن براي شناسايي نشانگرهاي صورت‌بندي مجدّد استفاده شد. همچنين براي مطالعۀ عملكرد نشانگرهاي صورت‌بندي مجدّد، از انگارۀ موريلو (2012) بهره گرفته شد. نتايج كمّي به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد فراواني نشانگرهاي صورت‌بندي مجدّد در مقالات انگليسي، بيشتر از مقالات فارسي است. در مقالات زبان انگليسي، نشانگر «i.e» بيشترين تعداد را دارد و در مقالات زبان فارسي، نشانگر «يعني» از همه بيشتر است. بر اساس شكل، در دو پيكره، مجموعاً پنجاه نشانگر صورت‌بندي مجدّد يافت شد. نتايج حاصل از بررسي عملكرد نشانگرهاي صورت‌بندي مجدّد نشان مي‌هد در دو پيكرۀ فارسي و انگليسي، بيشترين فراواني در عملكرد نشانگرهاي صورت‌بندي مجدّد، مربوط به تفسير محتواي صريح (توضيحات و مشخّصات) و كمترين فراواني، مربوط به محتواي تفسير ضمني (عمليات رياضي) است.