تحليل روايت و پيوند آن با درونمايه در رمان چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم

چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم، نخستين رمان زويا پيرزاد است كه موضوعش تنهايي و درون‌مايۀ آن ملال و كسالت ناشي از اين تنهايي است. اين پژوهش به شيوۀ توصيفي– تحليلي، به بررسي و تحليل روايت و پيوند آن با درون‌مايه در رمان چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم ،پرداخته است. شهرت و چاپ‌هاي پياپي رمان چراغ‌ها را من خاموش مي‌كنم ما را بر آن داشت تا اين رمان را از نظر انتخاب و ميزان تناسب مواردي همچون راوي، زاويۀ ديد، كانوني‌شدگي، نظم، تداوم و بسامد با درون‌مايه بررسي كنيم. مقصود اصلي ما تبيين ميزان نوآوري نويسنده در به‌كارگيري عناصر داستان و تبيين نسبت پيوند روايت و درون‌مايۀ رمان است. در بحث راوي و زاويۀ ‌ديد، به‌علت عدم دراماتيزه‌‌شدن متن، راوي، زمان حالِ روايتگري را با زمان كُنش رخدادها مي‌آميزد. عرضۀ مستقيم اطّلاعات به مخاطب، از نشانه‌هاي اين آميختگي است. نويسنده در پرداخت روايت دچار ضعف تأليف شده است. در پرداخت پيرنگِ روايت نيز به‌صورت سنّتي عمل كرده و درنهايت، پيرنگي ساده و سرراست ايجاد مي‌كند كه نشاني از نگاه نو در آن ديده نمي‌شود. بررسي نظم، تداوم و بسامد نشان مي‌دهد روايت رمان جزء روايات كلاسيك و سنّتي است. نويسنده نتوانسته است به‌سبب انتخاب ضرب‌آهنگ كُند روايت، درون‌مايۀ رمان را به‌صورتي عميق و هنري بازنمايي كند.