استعارۀ تصويري- طرحواره‌ايِ «رستاخيز و نوزايي» با حوزۀ مبدأ «سفر»، در داستان‌هاي كودك

جانسون و ليكاف، استعاره‌هاي مفهومي را نگاشت‌هايي بين دو حوزۀ موسوم به مبدأ و مقصد مي‌دانند. كاركرد اين نگاشت‌ها عيني‌سازي مفاهيم انتزاعي حوزۀ مقصد از طريق طرح‌وارۀ حوزۀ مبدأ است. هدف از اين پژوهش، رده‌بندي داستان‌هاي مرگ‌انديشانۀ مبتني بر «نوزايي» در ادبيات كودك است. در همين راستا، اين مقاله با التفات به استعارۀ «مرگ، سفر است»، در پي پاسخ‌گويي به چگونگي كاركرد طرح‌واره-تصويرهاي حوزۀ «سفر» در مفهوم‌سازي «نوزايي» و «رستاخيز» است. روش پژوهش، توصيفي - تحليلي و جامعۀ آماري آن، داستان‌هاي مبتني بر درون‌مايۀ نوزايي و رستاخيز براي گروه سنّي الف و ب است. نتيجۀ پژوهش نشان مي‌دهد وفق استعارۀ جهتي بالا/ پايين و طرح‌وارۀ «مسير»، داستان‌هاي مذكور به چهار دسته تقسيم مي‌شوند: رستاخيز بدون استعلا، رستاخيز با استعلا، پيكرگرداني با استعلا، و زنجيرۀ نوبه‌نو. پژوهش پيش‌رو براي نخستين بار در ايران، مرگ‌هاي بازگشت‌پذير را با رويكرد معني‌شناسي شناختي مطمح نظر قرار مي‌دهد.