شبكه سازي امنيتي غير دولتي و بازدارندگي ؛ بررسي موردي پاكستان، ايران

سيستم بازدارندگي به دليل كاربردهاي ارزشمندي كه در امنيت سازي ايفا مي كند، همواره مورد توجه بوده است. يكي از موضوعات مهم در سيستم هاي بازدارندگي، سازوكار هاي ايجاد كننده چنين سيستم هايي است. به تناسب تغيير ساختارها در نظام بين الملل و تحول در الگوهاي نظم، بازدارندگي نيز تغيير يافته است. از جمله اين تغييرات، تاثير گروه هاي غير دولتي بر بازدارندگي در بستر شبكه است كه در تئوري هاي بازدارندگي مورد توجه قرار نگرفته است. بنا براين دغدغه و پرسش اساسي اين پژوهش اين است كه كنشگران غير دولتي چگونه بر ايجاد و الگوي سيستم بازدارندگي اثر مي گذارند. در چارچوب الگوي نظم نامتقارن، شبكه هاي غير دولتي از طريق تبديل قدرت به تهديد و با بهره گيري از ساختار نظم هيترارشيك، بر بازدارندگي تاثير گذاشته، منجر به شكل گيري پاناركي بازدارندگي در نظام بين الملل مي شوند. اين نوشته، از طريق اصلاح تئوري نسل پنجم بازدارندگي و انطباق آن با مباني نظريه پيچيدگي – آشوب و نظم شبكه اي، زمينه هاي نظري تبيين بازدارندگي شبكه اي غير دولتي را فراهم سازد. در اين راستا، مفاهيم بازدارندگي شبكه اي -مقاومتي و پاناركي بازدارندگي مفاهيم جديد مطرح شده در مقاله هستند كه مي تواند سرآغازي براي دستوركارهاي پژهشي در حوزه بازدارندگي و امنيت باشند. در خاتمه، استفاده ايران و پاكستان از بازدارندگي شبكه اي غير دولتي نيز به منظور عينيت بخشيدن به مباحث مطرح شده مورد بررسي قرار گرفته است. در اين مسير از روش ابداكتيو كه مبتني بر تعامل مستمر نظريه و تجربه است استفاده شده است