قدرت‌هاي بزرگ و حقوق بين‌الملل كلاسيك؛ مطالعه موردي انگلستان

به عقيده بسياري از پژوهشگران حقوق بين‌الملل طي قرون اخير در راستاي تحقق اهداف قدرت‌هاي بزرگ و در سايۀ آن شكل گرفته و رشد يافته است. بر اين مبنا نقش قدرت‌هاي بزرگ در شكل‌گيري و توسعه حقوق بين‌الملل تا حدودي مبهم و متناقض مي‌نمايد. براي بررسي اين مسئله سؤالي كه مطرح مي شود اين است: قدرت‌هاي بزرگ نظام بين‌الملل چرا و چگونه در شكل‌گيري و گسترش حقوق بين‌الملل تعيين كننده مي‌باشند؟ به نظر مي‌رسد با وجود اينكه دولت‌ها از نظر حقوقي برابر هستند، اما قدرت‌هاي بزرگ به علت جايگاهي كه به لحاظ توانمندي‌هاي مختلف دارند، از طريق نهادسازي، شكل دادن به معاهدات، تفسير قوانين و هنجارسازي نقش كليدي در شكل دادن و گسترش حقوق بين‌الملل دارند. با توجه به اينكه قدرت‌هاي بزرگ براي تثبيت موقعيت و جايگاه خود، خواهان حفظ ترتيبات حاكم بر نظام بين‌الملل مي‌باشد، ايجاد و گسترش قواعد حقوقي در راستاي منافع آنها تلقي مي شود. زيرا قواعد حقوقي و نهادهاي بين‌المللي مي‌تواند هزينه‌هاي حفظ سيستم را كم كند و بر مشروعيت اقدامات قدرت‌هاي بزرگ بيفزايد. بنابراين پژوهش حاضر مدعي است قدرت‌هاي بزرگ شكل دهنده، تثبيت كننده و حامي قواعد حقوقي مي‌باشند. بدين ترتيب سعي بر اين است كه بر مبناي روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از شواهد تاريخي به نقش قدرت‌هاي بزرگ نظام بين‌الملل در ايجاد و گسترش حقوق بين‌الملل پرداخته شود.