مقايسه انواع كمال‌گرايي با ويژگي‌هاي شخصيتي در فرزندان با و بدون والدين مطلقه

فرزندان طلاق به ويژه در سنين نوجواني كه با بحران‌هاي شديد جسماني، احساسي و دگرگوني‌هاي اجتماعي روبه رو هستند، نسبت به همسالان خود آسيب پذيرترند. پژوهش حاضر با هدف مقايسه انواع كمالگرايي با ويژگي‌هاي شخصيتي در دانش آموزان خانواده هاي طلاق و ساير دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش، توصيفي و از نوع علي_ مقايسه اي بود. جامعه آماري پژوهش دو گروه از فرزندان طلاق و ساير فرزندان ساكن شهر گرگان در سال تحصيلي 1399‌-1400 بودند كه 200 دانش آموز(100 فرزند طلاق و 100 فرزند ديگر) به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار سنجش شامل پرسشنامه كمالگرايي(FMPS) و پرسشنامه ويژگي هاي شخصيتي (NEO) بود. روش تجزيه و تحليل داده ها، تحليل واريانس چند متغيره بود. نتايج پژوهش نشان داد بين دو گروه از فرزندان طلاق و ساير فرزندان در خرده مقياس هاي نگراني از اشتباهات، انتظارات والدين، انتقادگري والدين، روان رنجور خويي تفاوت معناداري وجود داشت. اما در باوجدان بودن، دلپذير بودن و برونگرايي بين دو گروه تفاوت معناداري مشاهده نشد. نتايج حاكي از بالا بودن نمرات روان رنجور خويي و كمالگرايي در فرزندان طلاق در مقايسه با ساير فرزندان بود. با توجه به نتايج به دست آمده مي توان گفت طلاق عاملي براي بروز يا تشديد روان رنجور خويي و كمالگرايي فرزندان طلاق محسوب مي شود بنابراين، توجه و رسيدگي به فرزندان طلاق ضروري است.