نقش ميانجي اميد به زندگي و تاب‌آوري در رابطه بين ترس از كرونا و صميميت عاطفي زنان متأهل

هدف اين پژوهش تعيين نقش ميانجي‌‌ اميد به زندگي و تاب‌آوري بين ترس از كرونا و صميميت عاطفي در زنان متأهل بود. پژوهش حاضر توصيفي، از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش، شامل كليه زنان متأهل شهر شيراز در سال 1400 بودند. كه از بين آن‌ها 300 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به ابزارهاي پژوهش، شامل مقياس ترس از كرونا آهورسو و همكاران (2020)، پرسش‌نامه صميميت زوجين اولياء (1385)، مقياس اميد به زندگي اسنايدر و همكاران (1991) و مقياس تاب‌آوري كانر و ديويدسون (2003) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش تحليل مسير مورد تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد اميد به زندگي نقش ميانجي معناداري در ارتباط بين ترس از كرونا و تاب‌آوري دارد. با اين حال، اميد به زندگي نقش ميانجي معناداري در ارتباط بين ترس از كرونا و صميمت عاطفي ندارد. همچنين تاب‌آوري نقش ميانجي معناداري در ارتباط بين اميد به زندگي و صميميت عاطفي، اميد به زندگي و صميمت عاطفي و ترس از كرونا و صميميت عاطفي دارد (β = 0.052, P 0.012 )براساس يافته هاي پژوهش لازم است كه در رابطه با عوامل زيربنايي مانند اميد به زندگي و تاب‌آوري كه موجب اثرگذاري بر رابطه صميمانه بين زوجين مي‌شود مداخله صورت گيرد تا نسبت به ارتقاء هماهنگي خانوادگي و اجتماعي اقدام شود.