آسيب‌شناسي تفاسير علمي بنگلادش

مهمترين روش تفسير قرآن در بنگلادش، روش تفسير علمي است كه از ديرباز مورد توجه علما و مفسران آن ديار بوده است. در اين نوشتار با روش توصيفي تحليلي تلاش شده است آسيب‌هاي اين روش تفسيري در بنگلادش مورد نقد و بررسي قرار بگيرد. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه تفاسير علمي قرآن در بنگلادش با وجود نكات مثبت و امتيازات فراوان، داراي نكات ضعف و آسيب نيز هستند. اين آسيب‌ها را مي‌توان به دو دسته تقسيم كرد كه عبارتند از آسيب‌هاي مبنايي و آسيب‌هاي روشي. مهمترين آسيب‌هاي مبنايي تفاسير علمي بنگلادش عبارتند از: توجيهات مادي براي امور خارق‌العاده، مخالفت با اصول عقلايي محاوره، استناد به فرضيات علمي، اعتقاد به وجود همه علوم در قرآن، غفلت از امور عبادي و معنوي و عدم رعايت قواعد لغت قرآن؛ اما آسيب‌هاي روشي عبارتند از: بي‌توجهي به دلالت آيه، عدم جمع‌آوري همه آيات مربوط به يك موضوع، دورشدن از هدف اصلي قرآن، تحميل نظريات بر قرآن، استفاده از مطالب نامعتبر و استفاده از پيش‌فرض‌هاي نادرست. چون اين آسيب‌ها به‌خاطر بي‌توجهي به شرايط و ضوابط تفسير صحيح قرآن رخ داده است، لذا لازم است تفسير علمي توسط مفسر داراي شرايط و با رعايت ضوابط تفسير علمي صورت بگيرد.