تبيين الگوي جنگ نامتقارن در دكترين امنيتي ج.ا.ايران درخليج فارس

هدف اين پژوهش، شناخت و تبيين الگوي جنگ نامتقارن در دكترين امنيتي ج.ا.ايران در مقابل تهديدات احتمالي پيش‏رو در خليج‌فارس مي‌باشد؛ اين پژوهش در پي پاسخ به اين سؤال است كه الگوي جنگ نامتقارن در دكترين امنيتي ايران در خليج‌فارس چيست؟ لذا فرضيه پژوهش بدين‌صورت تدوين شده است كه به دليل عدم تقارن در توانمندي‏هاي نظامي‏از حيث كمي ‏وكيفي ميان ايران و كشورهاي معارض از جمله آمريكا در منطقة خليج‌فارس، شيوه جنگ نامتقارن در قالب استفاده از ادوات جنگي همچون قايق‏هاي تندرو، مين و موشك‏هاي كروز از سوي ايران به‌عنوان ركن دكترين امنيتي اتخاذ شده كه از رهگذر كاربست آن، ايران سعي دارد بازدارندگي لازم را براي خود به ارمغان بياورد. يافته‏هاي اين پژوهش نشان‌دهنده اين است كه ايران به دليل محدوديت‏ها و الزامات، اين شيوه جنگ را انتخاب نموده و بهره‏گيري از آن باعث توليد بازدارندگي، خودكفايي، خوداتكايي، تغيير ساختار و نهايتاً تغيير در استراتژي دشمن شده است. در اين پژوهش، محققان از تئوري‌هاي «جنگ نامتقارن» به‌عنوان چارچوب نظري استفاده نموده‌اند. از  مطالعه كتب، مقالات، پايان‌نامه‏ها و اسناد و مدارك علمي‏ و نظامي‏در دسترس نيز استفاده شده است. ماهيت اين پژوهش از نوع توصيفي و بعضاً تبييني، و شيوه گردآوري داده‌ها نيز اسنادي كتابخانه‏اي است.