تحليل ساختاري عوامل موثر بر برنامه‌ريزي عمومي باغ شفابخش در اراضي هاشمي ‌نژاد شهر زنجان با رويكرد مديريت اختلال رواني پس از بحران كوويد 19

پژوهش حاضر با هدف برنامه‌ريزي و امكان ‌سنجي باغ‌هاي شفابخش به‌عنوان منظري برنامه‌ريزي‌شده و اثرات آن بر سلامت روان و ترميم آسيب‌هاي روحي در شرايط كوويد 19 و پس از كوويد 19 مطرح گرديده است. نوع پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و روش توصيفي - تحليلي و با استفاده از روش پيمايشي بوده است. جامعه آماري تعداد 35 متخصص آشنا با موضوع باغ‌هاي شفابخش در شهرهاي ايران (نمونه‌گيري غير احتمالي؛ از نوع زنجيره‌اي) در قالب تكنيك دلفي استفاده گرديده است. ابزار تحقيق پرسشنامه محقق ساخته بوده كه در اختيار متخصصين امر قرار گرفت. با وجود گذشت زمان در تجربه اين اپيدمي، هنوز درك فراگير و عملياتي در حوزه‌هاي مختلف علمي و از جمله مديريت اين بحران وجود نداشته و براي اولين‌بار هست كه باغ‌هاي شفابخش به‌عنوان راهكاري در جهت برنامه‌ريزي شهري و مديريت سلامت روان در اين پژوهش مورد بررسي قرار مي‌گيرد. نتايج اين مطالعه ضرورت طراحي و باز طراحي باغ شفابخش را بر اساس مؤلفه‌هاي شفابخشي و اكولوژيكي به‌ويژه در شرايط بحراني كوويد 19 در باغ هاشمي‌نژاد زنجان به‌عنوان پايلوت نمايان مي‌سازد و در صورت نبود برنامه‌ريزي هوشمندانه در زمينه برنامه‌ريزي باغ شفابخش، اختلال رواني ناشي از كوويد 19 دستخوش پيامدهاي نامناسب و نامطلوب براي آحاد جامعه خواهد شد.