اثربخشي مقابله درمانگري بر تنظيم هورمون كورتيزول زنان داراي استرس در روابط بين فردي

هدف پژوهش حاضر، بررسي تأثير مقابله درمانگري بر تنظيم هورمون كورتيزول زنان داراي استرس در روابط بين فردي بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. جامعه آماري شامل زنان داراي استرس در روابط بين فردي و داراي فرزند نوجوان مشغول به تحصيل در منطقه 2 قم بودند. بدين منظور با نمونه‌‌گيري در دسترس، 100 نفر از اين افراد به سؤالات پرسشنامه وقايع استرس‌زاي زندگي مك‌كابين پاسخ دادند. از اين افراد 34 نفر كه بيشترين ميزان استرس را نشان دادند انتخاب و با گمارش تصادفي در دو گروه 17 نفري قرار گرفتند. ميزان كورتيزول هر دو گروه در سه مرحله توسط نمونه خون وريدي پس از 12 ساعت ناشتا بودن، در ساعت 7:45 دقيقه الي 8 صبح اخذ و توسط كيت مونوبايند با روش الايزا بررسي شد. ملاك‌هاي ورود به پژوهش عبارت بود از رده سني 25 تا 50 سال و تأهل؛ ملاك‌هاي خروج از پژوهش عبارت بود از تحصيلات كمتر از پايه دهم و يا بيشتر از ديپلم، عدم سابقه بيماري‌هاي جسمي و رواني مخل شركت در پژوهش، مصرف كورتون، ابتلا به بيماري‌هايي چون لوپس، بيماري‌هاي قلبي و.... گروه آزمايش در معرض 14 جلسه مقابله درمانگري و گروه آزمايش 14 جلسه مداخله خنثي در زمينه آموزش‌هاي پزشكي و سلامت قرار گرفتند. نتايج با روش آماري MANCOVA و توسط SPSS-26 استخراج شد و نشان داد كه مقابله درمانگري موجب كاهش كورتيزول شد. در نتيجه اين روش درماني مي‌تواند براي تنظيم هورمون كورتيزول زنان در معرض استرس يا استرس استفاده شود.