تاثير يك دوره فعاليت بدني داوطلبانه بر سطوح كورتيكوسترون و اضطراب موش ها در حين و دوره پس از بارداري

زمينه و هدف: شواهد نشان مي‌دهد كه شرايط خاص دوران بارداري، اثرات پايداري بر جنين دارد. هدف از اين مطالعه تاثير يك دوره فعاليت بدني داوطلبانه بر سطوح كورتيكوسترون و اضطراب موش ها در حين و دوره پس از بارداري بود. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي، 40 سر موش ماده نژاد NMRI با سن تقريبي 80 تا 90 روز و وزن 25 تا 30 گرم، به چهار گروه 10 تايي شامل گروه كنترل - بارداري، تجربي - بارداري، كنترل - پس از زايمان، و تجربي - پس از زايمان تقسيم شدند. پس از دو هفته سازگاري با محيط و رويت پلاك واژينال، درون قفس موش‌هاي باردار، دو چرخ دوار قرار داده شد تا چهار هفته فعاليت بدني داوطلبانه اعمال شود. جهت سنجش اضطراب موش‌ها، از آزمون محفظه تاريك - روشن استفاده گرديد. در نهايت، حيوانات گروه‌هاي بارداري، در روز هجدهم بارداري و نمونه‌هاي گروه‌هاي پس از زايمان، در روز هفتم پس از زايمان؛ بيهوشي عميق داده شدند و جهت سنجش كورتيكوسترون، خون‌گيري به صورت مستقيم از بافت قلب انجام شد. سپس داده‌هاي حاصل با آزمون t مستقل در سطح معني داري 0/05 p مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: سطوح سرمي كورتيكوسترون در گروه‌هاي تجربي - بارداري (0/002=p) و تجربي - پس از زايمان (0/006=p) به طور معني داري كاهش يافت. با اين حال، سطح اضطراب موش ها فقط در گروه تجربي - پس از زايمان، بطور معني داري كاهش پيدا كرد (0/007=p). نتيجه‌گيري: استفاده از فعاليت‌هاي بدني داوطلبانه در دوران بارداري در موش ها، به عنوان يك راهبرد درماني احتمالي در كاهش كورتيزول و اختلالات روانشناختي از جمله اضطراب، حائز اهميت مي‌باشد.