تاثير تمرينات تركيبي بر بيان ژن نوروگلين-1، شاخص تعادل و تركيب بدن در بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

زمينه و هدف: مولتيپل اسكلروزيس (MS) يك بيماري مزمن سيستم عصبي مركزي است كه مغز و نخاع را درگير مي‌‌كند و باعث ايجاد اختلال در هدايت جريانات عصبي و الكتريكي مي‌‌شود. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر هشت هفته تمرينات تركيبي بر بيان ژن نوروگلين-1، شاخص تعادل و تركيب بدني در بيماران مبتلا به MS بود. روش‌‌ تحقيق: به اين منظور، 30 زن از بين زنان مبتلا به MS با ميانگين سني 79/4±47/7 سال، و وزن 5/5±69/70 كيلوگرم ساكن شهر مشهد انتخاب شدند و به صورت تصادفي به دو گروه تجربي (15 نفر) و كنترل (15 نفر) تقسيم گرديدند. گروه تجربي تمرينات تركيبي شامل تمرينات مقاومتي با شدت 65 تا 85 درصد يك تكرار بيشينه و تمرينات هوازي با شدت60 تا70 درصد حداكثر ضربان قلب را به مدت هشت هفته، سه روز در هفته و به مدت 45 دقيقه در هر جلسه انجام دادند؛ اما گروه كنترل در طول اين دوره، در هيچ‌‌گونه برنامه ورزشي شركت نداشتند. نمونه خون از وريد بازويي قبل و 48 ساعت پس از آخرين جلسه تمرين، به صورت ناشتا گرفته شد. بيان ژن نوروگلين-1 با استفاده از روش Real Time PCR تعيين گرديد. شاخص تعادل به وسيله آزمون‌هاي BDI و TUG و تركيب بدن با استفاده از دستگاه بادي آنالايزر اندازه گيري شد. داده‌‌ها با استفاده از آزمون t‌‌ مستقل و ‌‌وابسته در سطح معني داري 0/05≥p تجزيه‌‌ و تحليل شد. يافته ها: تمرينات تركيبي باعث افزايش معني دار بيان ژن نوروگلين-1 (0/001=p)، تعادل ايستا (0/001=p)، تعادل پويا (0/001=p)، توده بدون چربي (0/001=p) و كاهش معني دار توده چربي (001/0=p) افراد MS گرديد. نتيجه‌‌گيري: بر اساس يافته‌‌هاي تحقيق حاضر، تمرينات تركيبي با افزايش عوامل تأثيرگذار در بيماري MS، مي تواند باعث بهبود اين شرايط شود.