اثر تمرين مقاومتي – هوازي بر بيان ژن‌‌هاي FNDC5، ميوستاتين و هايپرتروفي يا هايپرپلازي در عضله دوقلو موش‌‌هاي نابالغ

زمينه و هدف: رشد عضلاني، تحت تاثير عوامل مختلف از جمله مايوكاين‌‌ها و ميوستاتين قرار مي‌‌گيرد. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثر تمرين مقاومتي – هوازي بر بيان ژن‌‌هاي فيبرونكتين نوع سه حاوي پروتئين 5 (FNDC5)، ميوستاتين و هايپرتروفي يا هايپرپلازي در عضله دوقلو موش‌‌هاي نابالغ بود. روش تحقيق: تعداد 10 سر موش صحرايي نر ويستار با سن دو هفته‌‌اي به طور تصادفي در دو گروه كنترل (پنج سر) و تمرين (پنج سر) قرار گرفتند. برنامۀ تمرين مقاومتي شش هفته با سه نوبت و هر نوبت چهار بار بالا رفتن از نردبان يك متري (با 26 پله) با حمل وزنه بود. برنامه تمرين هوازي شش هفته در روزهاي متناوب شامل دويدن روي نوارگردان با شدت 25 تا 50 درصد حداكثر سرعت موش به اجرا درآمد. مدت 48 ساعت بعد از آخرين جلسۀ تمريني و پس از هشت ساعت ناشتايي، موش‌‌ها تشريح شدند و عضلۀ دوقلو جدا گرديد. بيان ژن  FNDC5 و ميوستاتين با استفاده از روش Real time PCR، و هايپرتروفي و هايپرپلازي توسط ميكروسكوپ نوري سنجش شدند. تجزيه‌‌و‌‌تحليل داده‌‌ها با استفاده از آزمون t مستقل در سطح معني‌‌داري 0/05≥ pبا استفاده از نرم‌‌افزارPRISM  انجام پذيرفت. يافته‌‌ها: پس از شش هفته تمرين مقاومتي - هوازي، بيان ژن FNDC5 (0/04=p) و هايپرتروفي (0/004=p) در عضله دوقلوي گروه تمرين بالاتر؛ اما بيان ژن ميوستاتين (0/01=p) در اين گروه كمتر بود. با اين حال، تفاوت معني‌‌داري بين هايپرپلازي تارهاي عضله دوقلوي موش‌‌هاي نابالغ دو گروه مشاهده نشد (0/22=p). نتيجه‌‌گيري: به نظر مي‌‌رسد اجراي تمرينات مقاومتي - هوازي با بيان بيشتر ژن‌‌هاي FNDC5 و بيان كمتر ژن‌‌هاي ميوستاتين، به هايپرتروفي بيشتر تارهاي تند انقباض منجر مي شود. اين فرآيند فارغ از رشد طبيعي، به تمرين‌‌پذيري بافت عضلاني در نمونه‌‌هاي حيواني قبل از سن بلوغ دلالت دارد.