تحليل ارتباطي رسانه اجتماعي بازي «توييچ» مبتني بر رهيافت نظري همگرايي ارتباطي جامع مجازي

«همگرايي» يكي از اصلي ‌ترين رهيافت ‌هاي نظري رسانه‌هاي جديد و فضاي مجازي است. در اين ميان، يكي از پديده‌هاي نوين فضاي مجازي، رسانه‌ اجتماعي «توييچ» در حوزه‌‌ تخصصي بازي است. رسانه‌اي كه با توجه به خاص بودن آن، ضريب نفوذ بالايي در ميان كاربران دارد. اين مقاله درصدد كشف اين مسئله است كه از منظر علم ارتباطات و مبتني بر رهيافت نظري «همگرايي ارتباطي جامع مجازي»، توييچ از چه چهارچوب تحليلي‌اي برخوردار است و چه ابعاد و مؤلفه‌هايي دارد؟ اين مقاله با استفاده از روش «تحليل محتواي كيفي جهت‌دار» نشان مي‌دهد كه رسانه اجتماعي توييچ، يكي از پيشتازان عرصه‌ همگرايي در فضاي مجازي است و اين ويژگي، به بهترين شكل خود در اين سامانه تحقق يافته است. همگرايي در عمل ارتباط (ايفاي نقش همزمان ارتباط‌گري و ارتباط‌گيري)، همگرايي در پيام ارتباط (ارسال همزمان متن، صدا، عكس و فيلم)، همگرايي در رسانه (تركيب بازي با سينما، تلويزيون و شبكه اجتماعي)، همگرايي در كاركرد ارتباط (جنبه‌ آموزشي، سرگرمي، اطلاع‌رساني، هويت‌بخشي، اقتصادي و بسيج‌كنندگي) و همگرايي در سطوح ارتباط (از دروني‌ترين تا عمومي‌ترين ارتباط) و در نهايت، همگرايي در زيرساخت (ميان ارتباطات راه دور، رايانه و رسانه) از مصاديق همگرايي است كه به شكلي عميق و جامع در توييچ، قابل‌رؤيت و رصد است و موجب جذابيت روزافزون آن شده است.