تاثير مديريت آبياري در شرايط باغدار بر بهره‌وري آب آبياري درختان پسته

با توجه به كاهش كمي و كيفي منابع آب و همچنين جهت حفظ كشاورزي موجود، راه‌حلي به‌جز افزايش عملكرد در واحد سطح از طريق تغيير الگوي كشت، استفاده صحيح از نهاده‌ها، مديريت بهينه آبياري و در نهايت افزايش بهره‌وري آب آبياري نمي‌باشد. در همين راستا، تحقيقي در يك باغ پسته رقم احمدآقايي در شهرستان سروستان طي سال زراعي 98-97 با هدف مقايسه حجم آب آبياري، بهره‌وري آب آبياري و بازده ماشين در بسترهاي مختلف توزيع آب در روش آبياري سطحي اجرا شد. طرح آزمايشي در قالب بلوك‌هاي كامل تصادفي با چهار تيمار مديريت آبياري و سه تكرار اجرا شد. تيمارها شامل: روش غرقابي رايج با عرض نوار 6 متر (تيمار شاهد)، نهر ايجاد شده در دو طرف رديف درختان (نهركن)، كاهش عرض نوار از طريق مرز ايجاد شده در وسط رديف درختان (مرزبند) و بستر سينه‌مرغي ايجاد شده در دو طرف رديف درختان (كدول) بود. ميزان آب آبياري با توجه به دبي ورودي به هر تيمار و زمان قطع آبياري بر اساس مديريت اعمال شده باغدار در تيمارهاي شاهد، مرزبند، كدول و نهركن به‌ترتيب 8400، 4648، 4200 و 3080 مترمكعب در هكتار در طي سال زراعي بدست آمد. نتايج نشان داد كه در تمامي تيمارها، بهره‌وري آب آبياري نسبت به تيمار شاهد افزايش يافت. به‌طوري‌كه ميزان اين افزايش در تيمارهاي نهركن، كدول و مرزبند نسبت به تيمار شاهد به‌ترتيب 120، 91 و 62 درصد بود. در نهايت، تيمار نهركن و سپس كدول با كاهش آب آبياري به ترتيب به ميزان 63 و 50 درصد و عدم معني‌داري ميزان عملكرد نسبت به تيمار شاهد به‌عنوان بهترين تيمار‌هاي آبياري درختان پسته در باغ مورد آزمايش پيشنهاد شدند.