«ظهور حقيقت مثالي» راه شهودِ «حقيقت انسان» با تأكيد بر ديدگاه شرف الدين مَنْيَري در «معدن المعاني»

پژوهش حاضر به روش توصيفي – تحليلي، به شناخت حقيقت انسان بر اساس آراء شيخ شرف الدين احمد بن يحيي مَنْيَري يكي از عرفاي قرن هشتم (هـ . ق) در كتاب «معدن المعاني» پرداخته است. پرسش اصلي پژوهش اين است كه از ديدگاه شرف الدين مَنيَري، بهترين راه شناختِ حقيقت انسان از چه طريقي ميسّر است؟ در اين پژوهش سعي شده ضمن تبيين مباني متكلمين، حكما و عرفا و ردّ حلول مُلكي و قبول تناسخ ملكوتي، تصوير روشني از ديدگاه وي كه مبتني بر ظهور حقيقت مثالي به عنوان بهترين طريق براي وصول بر اين حقيقت و در نهايت فاني شدن در ذات احديت است ارائه شود. اهميت و ضرورت بحث در اين نكتة شايان توجه است كه حلّ بسياري از مسائل دشوار عالم آخرت ازجمله معاد جسماني و روحاني، خلود و ابديتِ سراي ديگر، تناسخ ارواح و ابدان، شهود حضرت حق و فاني شدن در آن، همگي متوقف بر تشريح دقيق حقيقتِ وجودي انسان است. بر اساس يافته هاي پژوهش، انسان تا زمان حضور در دنيا، از حقيقتِ وجودي خود غافل است. وقتي انسان بيدار شد و پروانه وار گرداگردِ شمع حقيقت وجودي خود و نفس ناطقه به پرواز درآمد و عارف شد، با حقيقت مثالي نفسش كه ملكات مثالي اند، متحد شده و سفر اول سالك الي الله تحقق مي يابد. در ادامه سالك با فناي در اسماء، صفات و ذات باري ‌تعالي در حقيقت حقه الهي فاني مي شود.