بررسي مفهوم وحي و شهادت در شعر و كلام نوروز سوراني (متون مقدس گوران) براساس روش پديدارشناسي هرمنوتيك پُل ريكور

پديدارشناسي هرمنوتيك با ورود به حوزۀ مطالعات ديني، اقتدار متون مقدس را به عنوان يك راهنماي هنجاري با الگوهاي مشخص و تعريف شده در پرانتز قرار مي دهد. اين تعليق، عرصۀ ارجاعِ شاعرانۀ غيرتوصيفي را به جهان مي گشايد. رويدادهاي بازگوشده دركتاب مقدس به عنوان رويدادهاي تاريخي، اكنون از وجود متني برخوردارند كه از منشأ پيشينِ خود فاصله گرفته‌اند و معاني كنوني شان محصول ثبت آنها در شبكه اي از متون است كه به طورمتناوب، يكديگر را در يك كلِ بينامتني حمايت و جابه جا مي كنند؛ براين اساس كتاب مقدس، پيش از هرچيز گفتماني است كه نظريۀ كليِ متن آن را به عنوان حلقه اي در يك زنجيرۀ ارتباطي مي فهمد. پُل ريكور در تدوين قوسِ هرمنوتيكي خود با تأكيد بر مرحلۀ تبيين انتقادي (نقد ادبي) گذار از اولين تفسير سطحي و متعصبانه را به خوانشي عميق ممكن مي سازد كه در برابر رويارويي با عينيت ايستاده است. در اين مقاله با توجه به ديدگاه هاي ريكور به بررسي مفاهيمِ «وحي و شهادت (گواهي)» در متون مقدس گوران مي پردازيم و سپس با تحليل شعر و كلام مقدس «نوروز سوراني» در اين زمينه، سعي در نشان دادن الگوي عيني اين مفاهيم در متون مقدس گوران (يارسان/ اهلِ حق) داريم. اين تعليق سبب مي شود تا وحي با توجه به ويژگي هاي منحصربه‌فرد گفتمان ها و درعين حال از طريق روابط متقابل آنها درك شود. پديدارشناسي هرمنوتيك پُل ريكور با تأكيد بر مرحلۀ تبيين انتقادي موجب مي شود تا كتاب مقدس از تفسيرهاي ذهني سازِ وابسته به فرهنگ و نيز از تفسيرهاي بنيادگرايانه رها شود و كماكان در جهان مُدرن امروز مورداستناد و استفاده قرار بگيرد.