ارزيابي تاثير نماد‌‌ معنوي نور طبيعي در فضاهاي عبادي (مسجد) بر تاب‌آوري معنوي كاربران از طريق نقش واسط هوش معنوي، مورد مطالعه: مساجد دوره قاجاريه شيراز

يكي از اساسي‌ترين و تعيين‌كننده‌ترين عوامل تبيين سلامت روح و روان افراد، تاب‌آوري معنوي است. تاب‌آوري معنوي باعث مي‌شود افراد در شرايط سخت چالشي و با وجود عوامل خطرافزا، از ظرفيت‌هاي دروني خود كه موهبتي الهي مي‌باشند در جهت دست‌يابي به پيشرفت و بالندگي فردي در زندگي روزمره استفاده كنند و از اين مشكلات به عنوان فرصتي براي توانمند‌سازي و ارتقاي كيفي زندگي خود در راستاي جاودانگي بهره جويند. هدف پژوهش حاضر، ارزيابي تاثير نماد معنوي نور طبيعي در فضاي عبادي (مسجد) بر تاب‌آوري معنوي كاربران از طريق نقش واسط هوش معنوي مي‌باشد. روش اين پژوهش توصيفي- تحليلي و از نوع همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري تحقيق حاضر، شامل كاربران مساجد منتخب تحقيق حاضر مي‌باشند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده و با استفاده از فرمول كوكران (171 نفر) انتخاب شدند. در اين پژوهش از سه پرسش‌نامه نمادپردازي معنوي، هوش معنوي و تاب‌آوري به عنوان ابزار پژوهش استفاده شده است كه ضريب پايايي آن‌ها به ترتيب 0.81، 0.78 و 0.80 مي‌باشد. داده‌هاي حاصل با آزمون همبستگي و رگرسيون چندگانه در نرم افزار SPSS20 تجزيه و تحليل گرديد. نتايج تحقيق نشان داد كه بين نمادپردازي معنوي با هوش معنوي و تاب‌آوري افراد رابطه مثبت وجود دارد و متغيرهاي نمادپردازي معنوي و هوش معنوي، توان پيش‌بيني تاب‌آوري را دارند. هم‌چنين در بين نمادهاي معنوي مساجد، نماد «نور» سهم بيش‌تري را در تبيين هوش معنوي دارد. با توجه به نتايج حاصل از اين پژوهش، نمادپردازي معنوي به‌ويژه با نور طبيعي در فضاهاي عبادي ضمن فعالسازي بخش خودآگاه ذهن، در كاركرد هوش معنوي موثر واقع شده و بستر لازم براي ايجاد تاب‌آوري افراد را فراهم مي‌نمايد.