ارزيابي اصول معنادهي به مشربيه تا بالكن‌هاي معاصر، تعامل درون و بيرون خانه‌هاي شهر كرمانشاه

تغيير در سبك زندگي و حركت به سمت زندگي آپارتمان‌‌نشيني، حذف تدريجي حياط‌ها، ايوان‌ها و فضاهاي نيمه‌باز، كاهش اهميت تعامل درون و بيرون، عدم رعايت ديد، محرميت و عدم توجه به نياز آدمي در ارتباط با فضاي باز، سبز و تاثيرات مطلوب آن بر ساكنان، سبب ناسازگاري‌هايي در فضاي زندگي خانه گشته است. توجه به جايگاه تعامل درون و بيرون خانه با تاكيد بر وجوه معنايي زندگي، تاثيرگذاري فضاي مياني بر اين كيفيت‌بخشي، ارزيابي كيفيت‌هاي معنادهي موثر بر تعريف فضاي مياني و بهبود وضعيت آن است و اين‌كه تغيير در نسبت درون و بيرون چگونه بر اين معاني موثر بوده و يا از آن تاثير مي‌پذيرد. ماهيت پژوهش، كيفي، راهبرد توصيفي- تحليلي و از نظر هدف كاربردي مي‌باشد. شيوه جمع‌آوري داده‌ها، تركيبي از منابع مكتوب كتابخانه‌اي و پيمايش ميداني است؛ نخست، معيارهاي نظريه‌‌پردازان پيرامون ويژگي‌هاي مشربيه و نقش آن بر كيفيت زندگي به عنوان فرض‌هاي اوليه تحقيق به دست آمده و در ادامه از طريق رجوع به ساكنان خانه‌ها در شهر كرمانشاه آزموده شده و داده‌هاي جديد به دست مي‌آيند. شيوه تحليل داده‌ها به منظور توصيف و تحليل نگاه ساكنان خانه بر نظريه داده بنياد متكي است. از طريق بررسي و تحليل شانزده نمونه از بالكن‌‌ها در خانه‌‌هاي معاصر شهر كرمانشاه، در قياس با مشربيه‌ها به عنوان عناصر كاربردي در تمدن اسلامي و بر اساس مقوله اصلي پژوهش معنادهي به زندگي در خانه ، مفاهيمي به دست آمد كه خود حامل شش مقوله انتزاعي‌تر بودند. بر اين اساس اولويت ساكنان با محرميت وكنترل ديد ، محافظت ، چند‌عملكردي بودن و انعطاف‌پذيري ، كنترل نور، حرارت و تهويه ، تناسبات 3 به 2 و راست گوشه بودن و تعلق خاطر و دلبستگي بود. در پايان نتيجه پژوهش تبيين مدل نظريه ارتباطي ميان مولفه‌هاي عامل تحقق كيفيت معنايي و معنا‌‌بخشي در فضاهاي مياني خواهد بود.