ارتقاء تعامل سالمندي و مكان، مورد مطالعاتي: سالمندان ايراني مقيم تورنتو

محيط‌هاي مسكوني كنوني، آشكارا براي فعاليت‌ها و نيازهاي سالمندان طراحي نشده‌‌اند و پرداختن به كيفيت تعاملات سالمندان با محيط كالبدي پيرامون ضروري است. از طرفي نسبت درصد جمعيت سالمندان به كل جمعيت در دهه‌هاي آتي رو به افزايش است و جمعيت جهان به طور عام و ايران به طور خاص رو به سالمندي است. بنابراين در راستاي رسيدن به ادراكي نظري و كاربردي از موضوع تعامل سالمندي در مكان؛ اين پژوهش با هدف فهم چگونگي شكل‌گيري چنين تعاملي انجام شده است. براي رسيدن به اين هدف، استراتژي پژوهشي كيفي انتخاب و سپس پروتكل مصاحبه بر اساس پنج بخش موضوعي شكل گرفت. سالمندان جامعه ايرانيان مقيم كانادا به عنوان نمونه‌‌هاي مورد مطالعه در دو گروه با تعداد مصاحبه‌شوندگان 43 نفر در موقعيت مكاني شهري و گروه دوم با تعداد مصاحبه‌شوندگان 50 نفر در حاشيه‌‌ شهر انتخاب شدند. پس از انجام مصاحبه‌‌هاي عميق و به اشباع رسيدن پاسخ‌ها جامعه آماري كافي به نظر رسيد. داده‌‌هاي حاصل از مصاحبه باز، موضوع‌هاي مشتركي را درباره احساسات سالمندان به مكان و فرآيند تأمل جهت تصميم‌‌گيري براي سالمندي در مكان يا نقل مكان نشان داد. پنج كدگذاري موضوعي: اهميت خانه؛ راحتي و آسايش خانه؛ ويژگي‌‌هاي محله و جامعه؛ دشواري مديريت امور منزل و دغدغه‌‌هاي امنيت و ايمني از طريق داده‌‌هاي كيفي دنبال شد. نتايج پژوهش نشان داد كه سالمندان اغلب از چشم‌انداز كاركردي به خانه مي‌‌نگرند و به آن دسته از ويژگي‌هاي محيطي كه ماهيت غيرحمايتي دارند، اشاره صريح مي‌كنند. در انتها، با استناد به يافته‌‌هاي پژوهشي، مفهوم خانه‌‌ حمايت‌‌كننده‌‌ از تعامل سالمندي در مكان از طريق شش مؤلفه (طراحي چندين حيطه براي خانه؛ ايجاد مرزهاي نفوذپذير و حاشيه‌‌هاي شفاف؛ ايمني محيط؛ تقويت دسترسي‌‌پذيري آشپزخانه؛ سرويس بهداشتي و حمام‌‌هاي حمايت‌‌كننده سالمندي در مكان و دسترسي به طبيعت) با محوريت محل سكونت سالمندان تعريف شده است.