مطالعه تطبيقي مولفه‌هاي امنيت در مسكن دزفول با روش كري واك

بحران زيست‌ معاصر كه ريشه در انقطاع از دوران‌‌ تاريخي و فرهنگ ‌‌زمينه دارد؛ باعث بحران در مسكن شده‌ است كه نشانه‌هاي آن را مي‌‌توان در تغيير كيفيت‌‌ زندگي ساكنين بافت‌هاي ‌‌‌‌‌‌نوساز مشاهده ‌نمود. اين سطح‌‌كيفي باعث تفاوت‌‌هايي در دوبافت مذكور مي‌‌شود كه از جمله نتايج آن، كاهش ميزان‌‌ امنيت‌‌ رواني و اجتماعي ساكنين معاصر مي‌‌باشد. در اين تحقيق فرض ‌‌صفر آنست كه مطالعه بافت ‌‌تاريخي و تطبيق آن با دوره معاصر، زمينه‌اي مناسب جهت ايجاد امنيت در ساختارهاي مسكوني محسوب مي‌شود. لذا هدف، بازشناسي ارزش‌هاي ‌‌‌‌نهفته در مسكن ‌‌سنتي به واسطه مولفه‌‌هاي موثر در آن و ارائه راهبردهايي جهت مقابله با اين ‌‌بحران مي‌باشد. در اين‌ مقاله ميزان امنيت ‌‌‌‌افراد به ‌‌صورت تطبيقي بررسي ‌‌‌شده و مولفه‌‌هاي موثر بر كيفيت‌‌‌‌‌ مسكن شناسايي مي‌شوند. مقايسه ‌‌تطبيقي خانه‌‌هاي دزفول با روش ‌علمي كري ‌‌‌واك انجام‌‌‌‌ شده و به كمك مشاهدات ‌‌‌‌ميداني، پيمايش در بافت‌‌ و مطالعات ‌كتابخانه‌اي به ‌‌بررسي محور امنيت پرداخته مي‌‌شود. هم‌چنين آزمون ‌تحقيق شامل محاسبه وزن‌ خانوارها به ‌روش آنتروپي- شانون و سنجش اطلاعات بر اساس مدل‌‌ تحليلي ‌‌ويكور در دو بافت موردنظر مي‌باشد. در نهايت با روش استنتاج ‌‌منطقي، نتيجه‌‌گيري شده و راهبردهايي جهت بهبود كيفيت معماري ارائه مي‌‌گردد. تحقيقات نشان مي‌دهد كه امنيت در مسكن سنتي با 71.4 درصد بيش از امنيت در مسكن معاصر با 28.6 درصد نياز ساكنين را تامين مي‌كند. اين در حالي است كه علي‌رغم وجود برخي از مولفه‌هاي ايجاد امينت در مسكن معاصر، شاخص‌هاي احقاق امنيت در اين مسكن به ترتيب شامل آسايش بصري و محيطي، خوانايي فضاها، اقتصاد و درآمد خانوارها، نظارت و مراقبت، محرميت، ابعاد فضا و ادراك فضا مي‌‌باشد.