نقش معيارهاي مختلف معماري اكولوژيك در فصول مختلف ساختمان‌هاي مسكوني شهر مشهد

بناهايي مسكوني بلندمرتبه در محيط‌هاي طبيعي يكي از پديده‌هاي نوظهور در كشورهاي مختلف و به‌ويژه كشورهاي درحال‌توسعه است. ساختمان‌هاي مختلف در بستر محيط خود به دليل عدم سازگاري مي‌توانند آسيب‌هاي جبران‌ناپذيري را وارد نمايند. طراحان و سازندگان بر اساس آموزش‌هاي خود و بر پايه اصول حفظ محيط‌زيست شروع به ساخت بناهايي در جهت توسعه پايدار مي‌كنند، اما معيارهاي پايداري در طراحي فقط پاسخگوي برخي از فصول بوده و نمي‌توانند به‌طور كامل نسبت به‌تمامي فصول پاسخ‌ده باشند. اين پژوهش با هدف اثرسنجي معيارهاي اكولوژيك در فصول مختلف، سعي دارد نقاط ضعف موجود در طراحي اكولوژيك ساختمان‌هاي مسكوني بلندمرتبه را استخراج نمايد. روش تحقيق تركيبي از نوع كيفي در كمي است كه در مرحله كيفي با استعانت از دلفي آينده‌پژوهي با سه فاز طوفان فكري، تحديد و انتخاب و در نهايت با ضريب كندال به تدقيق‌سازي متغيري نسبت به نمونه‌هاي موردي مي‌پردازد. در مرحله كمي پرسش‌نامه با طيف ليكرت تدوين و در اختيار 384 نفر از بهره‌برداران در چهار فصل مختلف قرار مي‌گيرد. براي تحليل از نرم‌افزارهاي جامپ1 و سيگماپلات2 استفاده و در انتها نمودار ميانگين حركتي و همبستگي گرافيكي استخراج مي‌شود. نتايج نشان مي‌دهد كه متغيرهاي معماري اكولوژيك در دو فصل تابستان و زمستان داراي همبستگي به ميزان 0.73 مي‌باشند. بيش‌ترين همبستگي بين فصل‌‌هاي تابستان و زمستان است و كم‌ترين بين فصل‌‌هاي بهار و تابستان با مقدار (0.0004) است؛ و طراحان در طراحي‌هاي خود به دو فصل توجه نموده‌اند.