بررسي وضعيت خشكيدگي گونه‌هاي بلوط ايراني (Quercus brantii) و بنه (Pistacia atlantica) در جنگل‌هاي زاگرس

خشكيدگي گونه‌هاي جنگلي، به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه ‌خشك، به‌عنوان يكي از چالش‌هاي اساسي اكوسيستم‌هاي مختلف مطرح است. هدف اين مطالعه، بررسي وضعيت خشكيدگي گونه‌هاي بلوط ايراني و بنه در جنگل‌هاي زاگرس است. براي انجام اين مطالعه، جنگل‌هاي حوزه شهرستان گيلانغرب بررسي شد. در اين مطالعه از الگوي نمونه‌برداري تصادفي-منظم استفاده شد. بنابراين تمام سطح تحت پوشش شبكه آماربرداري 3000×3000 متر قرار گرفت. تعداد ۹۲ قطعه نمونه با مساحت 0.25 هكتار در محل تقاطع خطوط در محدوده جنگل‌ها در  نظر گرفته شده و همه درختان در هر قطعه نمونه‌ به صورت صد در صد نمونه‌برداري شد. براي تعيين درجات خشكيدگي، بر اساس مشاهدات عيني از نسبت ميزان شاخه‌هاي خشكيده به كل شاخه هاي هر درخت استفاده شد. نتايج نشان داد موجودي خشكيده گونه‌هاي بلوط و بنه به‌ترتيب 13.4 و 4.13  مترمكعب در هكتار است. بيشترين و كمترين فراواني خشكيدگي به‌ترتيب مربوط به گونه بنه درجه 2 (46.9 درصد) و درجه 4 (2.9 درصد) است. فراواني خشكيدگي هر دو گونه در درجات اوليه (1 و 2) بيشتر بوده در درجات 3 و 4 كاهش يافته است، اما در حالت كاملاً خشكيده دوباره فراواني درختان افزايش مي‌يابد. فراواني بنه به طور كامل خشكيده نسبت به بلوط به طور كامل خشكيده بسيار كمتر است. نتايج تحليل واريانس فراواني درجات خشكيدگي گونه‌هاي بلوط و بنه نشان مي دهد كه درصد فراواني دو گونه به احتمال 95% داراي تفاوت معني داري نمي باشد. وجود درختان بنه خشكيده همراه با گونه بلوط ايراني خشكيده نياز توجه كامل بوده، چراكه نشان‌دهنده شكنندگي اين جنگل‌هاست.